First Kiss 4
posted on 10 Mar 2008 23:23 by charisma-hs
Title : First Kiss {รักแสนหวาน} 4
Author : CraRisMa-hS
Couple : Hosu
Rating : G
Genre : AU , Romance
Chapter : 4
อย่าเพิ่งรักผมเลย !
.
.
.
.
.. ได้โปรดอย่าจากไปผมเลย ตัวผมเองก็หมดหนทางจะฉุดรั้งคุณแล้วเช่นกัน แต่ผมแค่รู้สึกว่าผมอยากปกป้องคุณมากก็แค่นั้น ..
“ฮัลโหล จุนซูนายอยู่ที่ไหน” ยุนโฮกลับมาที่อพาร์ทเมนต์ไม่พบผู้ป่วยอยู่ภายในห้องเล็กๆนั้น เกิดความสงสัยจึงรีบกดเบอร์ไปยังปลายทางทันที
“ฉันอยู่โรงพยาบาล” ปลายสายตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ เสียงที่แหบเล็กๆของเขา ฟังแทบจะไม่ค่อยได้ยิน
“นายไปอยู่ที่นั้นไปยังไง .. ฉันให้นายนอนอยู่ที่บ้านนะ !” ยุนโฮตะโกนไปยังปลายสาย จนผู้ฟังรู้สึกสะเทือนใจ
“ฉันจะไม่บอกนายว่าเพราะอะไร อย่าถามมากได้ไหม”
“ฉันจะไปรับนายเอง” ยุนโฮเสนอขึ้น
“ไม่ต้อง ฉันกลับเองได้ ไม่ต้องลำบากขนาดนั้น”
‘ฉันไม่ลำบากเลย คิมจุนซู เรื่องแค่นี้ผมเต็มใจ’
“ผมมีคนพาไปส่งแล้ว” จุนซูพูดเสียงเรียบๆ ไร้อารมณ์
“ใครน่ะ บอกฉันมาสิว่าใคร ยูชอน ยูชอนใช่ไหม นายบอกฉันมาเดี๋ยวนี้”
“ไม่ใช่ ไม่ใช่ยูชอน นายไม่รู้จักเขาหรอก ฉันบอกไปมันก็เท่านั้น”
‘พูดแบบนี้ยิ่งนึกสงสัย แต่ขอแค่ไม่ใช่ ปาร์คยูชอนก็พอแล้ว’
“แล้ว .. เอ่อแล้วนายจะกลับมากี่โมงเหรอ”
“ยังไม่รู้ นายไม่ต้องใส่ใจหรอกน่า ฉันจะกลับตอนไหนเมื่อไหร่เดี๋ยวนายก็เห็นเองแหละน่า”
“.....”
“ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหม ฉันจะพักผ่อน วางก่อนนะ” ร่างเล็กกดปุ่มสีแดงๆ ตัดสายไปก่อน
-
“มีปัญหาอะไรกันรึเปล่าค่ะ” แบ ซึลกิหญิงสาวหน้าตาน่ารักเอ่ยถาม
“ไม่มีอะไรหรอกครับ เอ่อ ผมขอน้ำแก้วนึงครับ” จุนซูชิ้วนิ้วไปที่แก้วน้ำ แล้วก็เบือนหน้าไปอีกทางเขามองออกไปทางหน้าต่าง
เวลาในตอนนี้ บ่ายๆกว่า แสงแดดเริ่มอ่อนจางลง เวลานี้ช่างผ่อนคลาย
‘นายหยุดคิดเรื่องบ้าๆนี่ซะที นายควรจะตัดไฟตั้งแต่ต้นลม ใช่มันควรจะเป็นอย่างนั้น’
.
.
.
“อ่า คิมจุนซู คุณหมอให้กลับไปพักที่บ้านได้แล้วคะ” แบ ซึลกิเอ่ยขึ้นพร้อมกับใบหน้าเปื้อนยิ้มนั้น
“ครับ รอผมแปบนึง ขอตัวไปเปลี่ยนชุดก่อน” จุนซูพูดพลางเดินไปหยิบเสื้อผ้าแล้วเดินเข้าห้องน้ำข้างๆเตียง
กึก กึก ๆ
เสียงไขกุญแจเข้าไปยังที่พัก ร่างเล็กรู้สึกอ่อนเพลีย หญิงสาวจึงช่วยพยุงและคอยระวังอยู่อย่างใกล้ชิด
คนที่อยู่ภายในรู้สึกจะตื่นเต้นและเป็นห่วงอย่างมาก มากเกินไป..
“นายกลับมาแล้วใช่ไหม จุน..”
ร่างใหญ่อึ้งไปสักพัก เมื่อสิ่งที่เขาเห็นคือ
“แบ ซึลกิ !!”
“จอง ยุนโฮ !!”
ต่างคนต่างอึ้งกันไปสักพัก
.. ไม่คิดเลยว่าผมจะได้เจอเธออีกครั้ง ทำไมนะผมถึงรู้สึกเจ็บที่หัวใจอย่างนี้ ..
“นายรู้จัก ซึลกิหรอกเหรอ” ร่างเล็กคั้นกลางอยู่ระหว่างคนทั้งสอง
“อ่อออ .. จะไม่รู้จักได้ยังไงล่ะ เขาเป็นถึงดาราดัง ใครๆก็ต้องรู้จัก”
‘แล้วทำไมฉันไม่เห็นจะรู้จักเลยล่ะ ไม่คุ้นเลยด้วยซ้ำ’ ร่างเล็กสงสัย
“แล้ฉันจะเข้าไปได้ยังห๊ะ” จุนซูทวงถาม หลังจากที่ทั้งสองอึ้งกันอยู่สักพัก
“โอ๊ะ ! ฉันขอโทษที .. อึ้บ มาฉันช่วย” ร่างใหญ่ทำท่ากางแขนอ้ารับร่างเล็ก
“ไม่ต้องฉันเดินเองได้น่า” ร่างเล็กเลี่ยงที่จะอยู่ในอ้อมแขนนั้น
“จุนซูคะ งั้นฉันไปก่อนแล้วกัน วันหลังฉันจะแวะมาใหม่นะ ถ้ามีเวลา” แบ ซึลกิกล่าวขึ้นเป็นประโยคสั้นๆ
แล้วโค้งให้ หนึ่งครั้งก่อนเดินหันหลังจากไป ....
ภายในห้องครัวมีกับข้าวหลายอย่างที่ จองยุนโฮทำขึ้น เป็นกับข้าวเพื่อสุขภาพ ถึงหน้าของอาหารแต่ละอย่างจะออกมาไม่น่าทาน แต่..
‘นายนี่ตั้งใจทำกับข้าวเพื่อนฉันเหรอเนี่ย ฉันแค่ป่วยนิดๆหน่อยๆ ไม่ได้พิการนะ .. แต่ก็ดีแล้ว’
“โหหห นายทำอะไรของนายเนี่ย ครัวสกปรกหมดแล้ว” จุนซูค่อยๆเดินไปที่อ่างล้างจานและสำจวรไปรอบๆ
“ขอโทษนะ” ยุนโฮพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
‘วันนี้ยุนโฮเป็นอะไรไป ถ้าเป็นปกติคงเกิดสงครามกันแล้ว แปลกจริง’
“อ๊า ~ อันนี้หน้ากินจัง มันคืออะไรเหรอ?” ร่างเล็กกำลังทำให้บรรยากาศภายในสดชื่นขึ้น
“ก็เห็นอยู่ว่าเป็นต้มจืด มันดูไม่ออกขนาดนั้นเลยเหรอ” ยุนโฮพูดยิ้มๆ แต่แววตาเขายังคงเศร้าอยู่
‘แกล้งโง่เข้าหน่อย ได้ทีหลอกด่าเลยนะจองยุนโฮ แต่วันนี้ฉันจะยกเว้นไม่โกรธนาย’ คิดจุนซูคิด
“มันจะกินได้ไหมเนี่ย พี่ชาย” ร่างเล็กหยิบถ้วยต้มจืดขึ้นสูดกลิ่น
“งั้นฉันกินเอง” ยุนโฮพูดพลางแย่งถ้วยจากมือร่างเล็กไป
‘เมื่อกี้ นายเรียกฉันว่าพี่ชาย พี่ชายงั้นเหรอ’ ยุนโฮหน้าอึ้งไปสักครู่หนึ่ง
“เอาน่า เอาๆๆกินได้แล้วคร้าบบบ เดี๋ยวจะหายร้อนหมด” จุนซูเบิกยิ้มกว้าง ดวงตาปิดสนิท
‘ฉันอยากเห็นรอยยิ้มนายอย่างนี้ ทุกวันจัง’
ยุนโฮเงยหน้าขึ้นสบตาร่างเล็กและกอดเอาไว้อยู่อย่างนั้น
‘ฉันไม่อยากเห็นนายทำหน้าเครียดแบบนี้เลย’
ทั้งสองคนกินเสร็จเรียบร้อยแล้ว
“วันนี้ฉันล้างจานเอง นายไปพักผ่อนเหอะ” ยุนโฮวางช้อนและตะเกียบแล้วเก็บจานทั้งหมดไปไว้ที่อ่างล้างจาน
“แต่วันนี้จานเยอะนะ ฉันช่วยล้างดีกว่า” จุนซูเอ่ย
“แต่นายไม่สบายอยู่นะ อย่าเลย” ร่างใหญ่ยื่นมือออก กันไม่ให้ร่างเล็กเข้าไปใกล้
“งั้นก็ได้ ฉันไปนอนแล้วนะ” จุนซูเอ่ยขึ้น แล้วเดินไปยังห้องนอน
‘เธอจะกลับมาอีกทำไม ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีก ที่สุดนั้นเธอเดินกลับมาพร้อมคนของฉัน ..
ซึลกิ เธอมันคนใจร้ายที่สุด เธอคงดีใจซินะที่เห็นฉันเป็นอย่างนี้ อย่างที่เธอต้องการ
ความรักของฉันหยุดอยู่ที่เธอ แบ ซึลกิ
ได้โปรดอย่าทำร้ายใครอีก ขอให้มันจบที่ฉันเถอะนะ’
“ขอเพียงเธออย่าทำอะไรเขา อย่างที่ฉันเคยได้รับก็พอ” ยุนโฮเอ่ยถ้อยคำ พึมพำอยากที่จะได้ยิน
...มันเจ็บปวดมากนะ ที่ต้องเจอกับความรักที่แสนทรมานนี้
.. มันทำให้ยุนโฮไม่อยาก ไม่อยากที่จะหายใจอยู่อีกต่อไป
.แต่ก่อนเขาไม่เคยคิดจะยกโทษให้เธอ
แต่ตอนนี้เขาจะยกโทษให้หญิงสาวผู้นั้น ผู้ที่ทำให้ยุนโฮต้องอยู่ในสภาพแบบนี้
...........เพียงแค่เธอไม่กลับมาอีก ขอร้องเถอะ..............
จองยุนโฮอ้อนวอนกับหญิงสาวผู้นั้น ผ่านสายลม พัดผ่านไป
เขาเพียงหวังว่า คำอ้อนวอนของเขาจะถูกส่งถึงหญิงสาวผู้นั้น
เขาได้แค่หวังแค่นั้น
เพ๊งง !!
“โอ๊ยยยยยย ~” ยุนโฮนั่งทรุดลงกับพื้น
‘นายต้องไม่โวยวายสิ เดี๋ยวจุนซูจะได้ยินเข้า เฮ้อ .. แต่ในที่สุดได้ก็ร้อง ร้องไห้ออกมา แย่จริง’
ร่างเล็กได้ยินเสียงก็เดินออกมาดู
“เฮ้ย นายยย นายโดนแก้วบาดเท้านี่ ไปทำแผลก่อนเร็ว” จุนซูตกใจไม่รู้จะทำอย่างไร ร่างเล็กเดินวนไปวนมาอยู่อย่างนั้น ไม่ยอมพยุงคนเจ็บขึ้นมาเสียที
“นายยย ยุนโฮได้ยินฉันไหม ห๊ะ ไปทำแผลสิ” เสียงร่างเล็กค่อยๆดังขึ้นด้วยความตกใจ
“ฮือออ .. ฮึก ๆ” ใบหน้าของร่างใหญ่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา ยุนโฮพยายามจะหยุดน้ำตานั้นไว้
แต่ทำไมมันช่างยากเย็นเหลือเกิน ..
“นายเจ็บถึงขนาดต้องร้องไห้เลยเหรอ” จุนซูยืนแขนออกไป เพื่อที่จะให้คนเจ็บที่นั่งอยู่ตรงนั้นลุกขึ้น
‘ฉันเจ็บ เจ็บมากเหลือเกิน ฉันเจ็บ เจ็บที่ใจต่างหากคิมจุนซู มันเป็นหยดน้ำตาที่ดูงี่เง่าสิ้นดี’
.. หากไม่เป็นเพราะผู้หญิงคนนั้น จองยุนโฮคงไม่ต้องมาเจ็บทั้งตัวเจ็บทั้งใจแบบนี้หรอก ..
“นายไม่ควรมาอยู่ตรงนี้ เดี๋ยวเศษจานแก้วก็บาดหรอกนะ .. ฮึก” ยุนโฮไม่ยอมลุกขึ้น และพูดให้ร่างเล็กออกจากบริเวณนั้น เกรงว่าจะเกิดบาดแผลขึ้นอีกคน
“ก็นายไม่ยอมลุกไปทำแผลแล้วจะให้ฉันทำไง” จุนซูเอ่ย มือหนึ่งก็พยายามฉุดตัวร่างใหญ่ให้ลุกขึ้น
อีกมือก็ปิดปากอิ่มนั้นไว้ เขากลั้นอะไรบางอย่างไว้
‘ฉันกำลังจะร้องไห้แล้วนะ ได้โปรดลุกขึ้น ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้จองยุนโฮ ฉันไม่สบายใจเอาซะเลย’
.. ยุนโฮลุกขึ้นจากแรงฉุดนั้น .. ยิ่งได้สัมผัสยิ่งได้กลิ่นอายของความอบอุ่น ..
“ฉันขอโทษ ฮือ ๆ ฉันคงต้องปล่อยให้นายเจออันตราย ฉันช่วยนายไม่ได้เลย ฮือออ” ยุนโฮพูดรัวจนฟังไม่รู้เรื่อง
ร่างใหญ่ได้โอบกอดร่างเล็กเสียที
เขาปล่อยน้ำตาที่กลั้นเอาไว้ ให้มันไหลออกมาอย่างเอ่อล้น
‘อ่อนแอที่สุด นายมันไร้เหตุผล นายน่ะคนไร้เหตุผลจองยุนโฮ’
... เขาชอบที่จะตำหนิตัวเอง ไม่ว่าเรื่องนั้นจะไม่ได้เกิดจากการกระทำของเขาแต่เขาก็ยังรับความผิดนั้นไว้ผู้เดียว ...
“นายร้องออกมาเหอะ ฉันคอยรับฟังอยู่นะ”
“อื้อออออ .. ฮือออๆ” ยุนโฮกอดรัดร่างเล็กไว้ แน่นขึ้น แน่นขึ้นไปอีก
“ถึงพวกเราจะทะเลาะกันมากแค่ไหน แต่ฉันก็ไม่เคยเกลียดนายเลยนะ”จุนซูพูดพลางปลอบใจร่างหใญ่ที่นั่งกอดเอวเขาอยู่เบื้องหน้า
“ฉันก็เหมือนกัน ฮึก ๆ” ยุนโฮคิดเช่นเดียวกับร่างเล็กเพียงแต่มันมีเรื่องให้ต้องทะเลาะกัน
.. มันก็เป็นแค่เรื่องเล็ก ๆ ..
“นายน่ะเป็นเหมือนพี่ชายของฉันนะ จำไว้” จุนซู ใช้มือทั้งสองข้างนี้ลูบไล้หลังของร่างใหญ่เบาๆ
“ดังนั้นเมื่อพี่มีเรื่องอะไรก็ควรจะบอกผม เราต้องดีต่อกันเข้าไว้สิ ผมจะไม่ทำร้ายพี่อีก ผมสัญญา”
“เรามาเริ่มเป็นรูมเมทที่ดี และเป็นพี่น้องที่น่ารักกันดีกว่า”ร่างเล็กเสนอ
.. จุนซูอึดอัดมานานแล้ว กับการที่ไม่ได้เป็นตัวของตัวเอง การที่เขาต้องมาคอยจัดการกับเรื่องราวบ้าๆนี่มันทำให้ หนุ่มร่างเล็กถึงกับหัวเสีย ประสาทหลอนกันไป ..
“ที่จริงแล้วผมไม่ได้เป็นคนโหดร้ายอย่างที่พี่เข้าใจหรอก”
จุนซูเลื่อนมือทั้งสองขึ้นลูบหัวของร่างใหญ่อย่างกล้าๆกลัว
ส่วนยุนโฮยังคงกอดเกี่ยวเอวของร่างเล็กไว้แนบแน่น
น้ำตาของเขาค่อยๆจางหายไปเพราะคำพูดที่แสนน่ารักของคิมจุนซู ..
‘พี่ก็จะเป็นพี่ที่ดีของนายให้ได้ ฉันจะเป็นพี่ของนาย พี่ชายของนาย’
.
.
.
.
‘เราทำถูกแล้วใช่ไหม คิมจุนซู นี่แหละคือสิ่งถูกต้องแล้ว’
“เอาล่ะ ดังนั้นพี่ยุนโฮก็ต้องทำตัวเป็นพี่ดีสำหรับน้อง อย่ากวนโอ๊ยผมอีก หึหึ”
ร่างเล็กทำท่าหยุดน้ำตา ปากเอิบอิ่มแดงระเรื่อของร่างเล็กยื่นออก ตากลมโตนั้นปิดสนิท
‘น่ารักจริงๆเลยนะ น้องของผมคนนี้’
... ยังไงคิมจุนซูก็ย้ำชัดว่าจองยุนโฮเป็นได้เพียงพี่ชาย ...
'ความลับคงไม่เป็นความลับอีกต่อไปแล้วสินะ จองยุนโฮ'
'การยอมรับไม่มีค่าเทียบเท่าความรู้สึกหรอก' ยุนโฮได้เพียงแต่คิดในใจเท่านั้น
ร่างเล็กอาจจะยังสับสนระหว่างความรู้สึกนี้ อย่างไรก็ตามยุนโฮก็ไม่เคยที่จะรีบหรือบีบคั้น
เขาเองก็ไม่เคยบอกใจตัวเองสักครั้ง ว่าเขารักน้องชายคนนี้มากแค่ไหน
.
.
.
.
TBC.
TALK ; อิดิทรอบที่ 2
บางคนงง ง๊ง งง ว่าทำไมหมีถึงร้องไห้ เป็นเพราะว่าระหว่างที่หมีล้างจานนั้นก็นึกถึง แบซึลกิอยู่
กลัวว่า ซึลกิ จะกลับมาทำร้ายคนรอบตัวเขาอีกครั้ง
หมีเหม่อจนทำจานแก้วตกบาดเท้าตัวเอง แต่ความเจ็บที่มีอยู่นั้น มันมาจากหัวใของหมีเอง
เพียงแค่ร้องไห้เพื่อแฝงไปว่าเขาเจ็บเพราะจานบาดเท้าหมี เข้าใจป่าวเอ่ย [!?]
พร้าวจึงเข้าใจว่า หมีร้องไห้แบบนั้นเพราะว่าเจ็บเท้าที่จากแก้วบาด
แต่ก็ไม่ยักจะสงสัยว่า ทำไมพ่อหมีถึงร้องไห้มากมายอย่างนั้น
ใครสงสัยอะไร แอดมาเลย => im-kwanz@msn.com - ขวัญ
Author : CraRisMa-hS
Couple : Hosu
Rating : G
Genre : AU , Romance
Chapter : 4
อย่าเพิ่งรักผมเลย !
.
.
.
.
.. ได้โปรดอย่าจากไปผมเลย ตัวผมเองก็หมดหนทางจะฉุดรั้งคุณแล้วเช่นกัน แต่ผมแค่รู้สึกว่าผมอยากปกป้องคุณมากก็แค่นั้น ..
“ฮัลโหล จุนซูนายอยู่ที่ไหน” ยุนโฮกลับมาที่อพาร์ทเมนต์ไม่พบผู้ป่วยอยู่ภายในห้องเล็กๆนั้น เกิดความสงสัยจึงรีบกดเบอร์ไปยังปลายทางทันที
“ฉันอยู่โรงพยาบาล” ปลายสายตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ เสียงที่แหบเล็กๆของเขา ฟังแทบจะไม่ค่อยได้ยิน
“นายไปอยู่ที่นั้นไปยังไง .. ฉันให้นายนอนอยู่ที่บ้านนะ !” ยุนโฮตะโกนไปยังปลายสาย จนผู้ฟังรู้สึกสะเทือนใจ
“ฉันจะไม่บอกนายว่าเพราะอะไร อย่าถามมากได้ไหม”
“ฉันจะไปรับนายเอง” ยุนโฮเสนอขึ้น
“ไม่ต้อง ฉันกลับเองได้ ไม่ต้องลำบากขนาดนั้น”
‘ฉันไม่ลำบากเลย คิมจุนซู เรื่องแค่นี้ผมเต็มใจ’
“ผมมีคนพาไปส่งแล้ว” จุนซูพูดเสียงเรียบๆ ไร้อารมณ์
“ใครน่ะ บอกฉันมาสิว่าใคร ยูชอน ยูชอนใช่ไหม นายบอกฉันมาเดี๋ยวนี้”
“ไม่ใช่ ไม่ใช่ยูชอน นายไม่รู้จักเขาหรอก ฉันบอกไปมันก็เท่านั้น”
‘พูดแบบนี้ยิ่งนึกสงสัย แต่ขอแค่ไม่ใช่ ปาร์คยูชอนก็พอแล้ว’
“แล้ว .. เอ่อแล้วนายจะกลับมากี่โมงเหรอ”
“ยังไม่รู้ นายไม่ต้องใส่ใจหรอกน่า ฉันจะกลับตอนไหนเมื่อไหร่เดี๋ยวนายก็เห็นเองแหละน่า”
“.....”
“ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหม ฉันจะพักผ่อน วางก่อนนะ” ร่างเล็กกดปุ่มสีแดงๆ ตัดสายไปก่อน
-
“มีปัญหาอะไรกันรึเปล่าค่ะ” แบ ซึลกิหญิงสาวหน้าตาน่ารักเอ่ยถาม
“ไม่มีอะไรหรอกครับ เอ่อ ผมขอน้ำแก้วนึงครับ” จุนซูชิ้วนิ้วไปที่แก้วน้ำ แล้วก็เบือนหน้าไปอีกทางเขามองออกไปทางหน้าต่าง
เวลาในตอนนี้ บ่ายๆกว่า แสงแดดเริ่มอ่อนจางลง เวลานี้ช่างผ่อนคลาย
‘นายหยุดคิดเรื่องบ้าๆนี่ซะที นายควรจะตัดไฟตั้งแต่ต้นลม ใช่มันควรจะเป็นอย่างนั้น’
.
.
.
“อ่า คิมจุนซู คุณหมอให้กลับไปพักที่บ้านได้แล้วคะ” แบ ซึลกิเอ่ยขึ้นพร้อมกับใบหน้าเปื้อนยิ้มนั้น
“ครับ รอผมแปบนึง ขอตัวไปเปลี่ยนชุดก่อน” จุนซูพูดพลางเดินไปหยิบเสื้อผ้าแล้วเดินเข้าห้องน้ำข้างๆเตียง
กึก กึก ๆ
เสียงไขกุญแจเข้าไปยังที่พัก ร่างเล็กรู้สึกอ่อนเพลีย หญิงสาวจึงช่วยพยุงและคอยระวังอยู่อย่างใกล้ชิด
คนที่อยู่ภายในรู้สึกจะตื่นเต้นและเป็นห่วงอย่างมาก มากเกินไป..
“นายกลับมาแล้วใช่ไหม จุน..”
ร่างใหญ่อึ้งไปสักพัก เมื่อสิ่งที่เขาเห็นคือ
“แบ ซึลกิ !!”
“จอง ยุนโฮ !!”
ต่างคนต่างอึ้งกันไปสักพัก
.. ไม่คิดเลยว่าผมจะได้เจอเธออีกครั้ง ทำไมนะผมถึงรู้สึกเจ็บที่หัวใจอย่างนี้ ..
“นายรู้จัก ซึลกิหรอกเหรอ” ร่างเล็กคั้นกลางอยู่ระหว่างคนทั้งสอง
“อ่อออ .. จะไม่รู้จักได้ยังไงล่ะ เขาเป็นถึงดาราดัง ใครๆก็ต้องรู้จัก”
‘แล้วทำไมฉันไม่เห็นจะรู้จักเลยล่ะ ไม่คุ้นเลยด้วยซ้ำ’ ร่างเล็กสงสัย
“แล้ฉันจะเข้าไปได้ยังห๊ะ” จุนซูทวงถาม หลังจากที่ทั้งสองอึ้งกันอยู่สักพัก
“โอ๊ะ ! ฉันขอโทษที .. อึ้บ มาฉันช่วย” ร่างใหญ่ทำท่ากางแขนอ้ารับร่างเล็ก
“ไม่ต้องฉันเดินเองได้น่า” ร่างเล็กเลี่ยงที่จะอยู่ในอ้อมแขนนั้น
“จุนซูคะ งั้นฉันไปก่อนแล้วกัน วันหลังฉันจะแวะมาใหม่นะ ถ้ามีเวลา” แบ ซึลกิกล่าวขึ้นเป็นประโยคสั้นๆ
แล้วโค้งให้ หนึ่งครั้งก่อนเดินหันหลังจากไป ....
ภายในห้องครัวมีกับข้าวหลายอย่างที่ จองยุนโฮทำขึ้น เป็นกับข้าวเพื่อสุขภาพ ถึงหน้าของอาหารแต่ละอย่างจะออกมาไม่น่าทาน แต่..
‘นายนี่ตั้งใจทำกับข้าวเพื่อนฉันเหรอเนี่ย ฉันแค่ป่วยนิดๆหน่อยๆ ไม่ได้พิการนะ .. แต่ก็ดีแล้ว’
“โหหห นายทำอะไรของนายเนี่ย ครัวสกปรกหมดแล้ว” จุนซูค่อยๆเดินไปที่อ่างล้างจานและสำจวรไปรอบๆ
“ขอโทษนะ” ยุนโฮพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
‘วันนี้ยุนโฮเป็นอะไรไป ถ้าเป็นปกติคงเกิดสงครามกันแล้ว แปลกจริง’
“อ๊า ~ อันนี้หน้ากินจัง มันคืออะไรเหรอ?” ร่างเล็กกำลังทำให้บรรยากาศภายในสดชื่นขึ้น
“ก็เห็นอยู่ว่าเป็นต้มจืด มันดูไม่ออกขนาดนั้นเลยเหรอ” ยุนโฮพูดยิ้มๆ แต่แววตาเขายังคงเศร้าอยู่
‘แกล้งโง่เข้าหน่อย ได้ทีหลอกด่าเลยนะจองยุนโฮ แต่วันนี้ฉันจะยกเว้นไม่โกรธนาย’ คิดจุนซูคิด
“มันจะกินได้ไหมเนี่ย พี่ชาย” ร่างเล็กหยิบถ้วยต้มจืดขึ้นสูดกลิ่น
“งั้นฉันกินเอง” ยุนโฮพูดพลางแย่งถ้วยจากมือร่างเล็กไป
‘เมื่อกี้ นายเรียกฉันว่าพี่ชาย พี่ชายงั้นเหรอ’ ยุนโฮหน้าอึ้งไปสักครู่หนึ่ง
“เอาน่า เอาๆๆกินได้แล้วคร้าบบบ เดี๋ยวจะหายร้อนหมด” จุนซูเบิกยิ้มกว้าง ดวงตาปิดสนิท
‘ฉันอยากเห็นรอยยิ้มนายอย่างนี้ ทุกวันจัง’
ยุนโฮเงยหน้าขึ้นสบตาร่างเล็กและกอดเอาไว้อยู่อย่างนั้น
‘ฉันไม่อยากเห็นนายทำหน้าเครียดแบบนี้เลย’
ทั้งสองคนกินเสร็จเรียบร้อยแล้ว
“วันนี้ฉันล้างจานเอง นายไปพักผ่อนเหอะ” ยุนโฮวางช้อนและตะเกียบแล้วเก็บจานทั้งหมดไปไว้ที่อ่างล้างจาน
“แต่วันนี้จานเยอะนะ ฉันช่วยล้างดีกว่า” จุนซูเอ่ย
“แต่นายไม่สบายอยู่นะ อย่าเลย” ร่างใหญ่ยื่นมือออก กันไม่ให้ร่างเล็กเข้าไปใกล้
“งั้นก็ได้ ฉันไปนอนแล้วนะ” จุนซูเอ่ยขึ้น แล้วเดินไปยังห้องนอน
‘เธอจะกลับมาอีกทำไม ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีก ที่สุดนั้นเธอเดินกลับมาพร้อมคนของฉัน ..
ซึลกิ เธอมันคนใจร้ายที่สุด เธอคงดีใจซินะที่เห็นฉันเป็นอย่างนี้ อย่างที่เธอต้องการ
ความรักของฉันหยุดอยู่ที่เธอ แบ ซึลกิ
ได้โปรดอย่าทำร้ายใครอีก ขอให้มันจบที่ฉันเถอะนะ’
“ขอเพียงเธออย่าทำอะไรเขา อย่างที่ฉันเคยได้รับก็พอ” ยุนโฮเอ่ยถ้อยคำ พึมพำอยากที่จะได้ยิน
...มันเจ็บปวดมากนะ ที่ต้องเจอกับความรักที่แสนทรมานนี้
.. มันทำให้ยุนโฮไม่อยาก ไม่อยากที่จะหายใจอยู่อีกต่อไป
.แต่ก่อนเขาไม่เคยคิดจะยกโทษให้เธอ
แต่ตอนนี้เขาจะยกโทษให้หญิงสาวผู้นั้น ผู้ที่ทำให้ยุนโฮต้องอยู่ในสภาพแบบนี้
...........เพียงแค่เธอไม่กลับมาอีก ขอร้องเถอะ..............
จองยุนโฮอ้อนวอนกับหญิงสาวผู้นั้น ผ่านสายลม พัดผ่านไป
เขาเพียงหวังว่า คำอ้อนวอนของเขาจะถูกส่งถึงหญิงสาวผู้นั้น
เขาได้แค่หวังแค่นั้น
เพ๊งง !!
“โอ๊ยยยยยย ~” ยุนโฮนั่งทรุดลงกับพื้น
‘นายต้องไม่โวยวายสิ เดี๋ยวจุนซูจะได้ยินเข้า เฮ้อ .. แต่ในที่สุดได้ก็ร้อง ร้องไห้ออกมา แย่จริง’
ร่างเล็กได้ยินเสียงก็เดินออกมาดู
“เฮ้ย นายยย นายโดนแก้วบาดเท้านี่ ไปทำแผลก่อนเร็ว” จุนซูตกใจไม่รู้จะทำอย่างไร ร่างเล็กเดินวนไปวนมาอยู่อย่างนั้น ไม่ยอมพยุงคนเจ็บขึ้นมาเสียที
“นายยย ยุนโฮได้ยินฉันไหม ห๊ะ ไปทำแผลสิ” เสียงร่างเล็กค่อยๆดังขึ้นด้วยความตกใจ
“ฮือออ .. ฮึก ๆ” ใบหน้าของร่างใหญ่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา ยุนโฮพยายามจะหยุดน้ำตานั้นไว้
แต่ทำไมมันช่างยากเย็นเหลือเกิน ..
“นายเจ็บถึงขนาดต้องร้องไห้เลยเหรอ” จุนซูยืนแขนออกไป เพื่อที่จะให้คนเจ็บที่นั่งอยู่ตรงนั้นลุกขึ้น
‘ฉันเจ็บ เจ็บมากเหลือเกิน ฉันเจ็บ เจ็บที่ใจต่างหากคิมจุนซู มันเป็นหยดน้ำตาที่ดูงี่เง่าสิ้นดี’
.. หากไม่เป็นเพราะผู้หญิงคนนั้น จองยุนโฮคงไม่ต้องมาเจ็บทั้งตัวเจ็บทั้งใจแบบนี้หรอก ..
“นายไม่ควรมาอยู่ตรงนี้ เดี๋ยวเศษจานแก้วก็บาดหรอกนะ .. ฮึก” ยุนโฮไม่ยอมลุกขึ้น และพูดให้ร่างเล็กออกจากบริเวณนั้น เกรงว่าจะเกิดบาดแผลขึ้นอีกคน
“ก็นายไม่ยอมลุกไปทำแผลแล้วจะให้ฉันทำไง” จุนซูเอ่ย มือหนึ่งก็พยายามฉุดตัวร่างใหญ่ให้ลุกขึ้น
อีกมือก็ปิดปากอิ่มนั้นไว้ เขากลั้นอะไรบางอย่างไว้
‘ฉันกำลังจะร้องไห้แล้วนะ ได้โปรดลุกขึ้น ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้จองยุนโฮ ฉันไม่สบายใจเอาซะเลย’
.. ยุนโฮลุกขึ้นจากแรงฉุดนั้น .. ยิ่งได้สัมผัสยิ่งได้กลิ่นอายของความอบอุ่น ..
“ฉันขอโทษ ฮือ ๆ ฉันคงต้องปล่อยให้นายเจออันตราย ฉันช่วยนายไม่ได้เลย ฮือออ” ยุนโฮพูดรัวจนฟังไม่รู้เรื่อง
ร่างใหญ่ได้โอบกอดร่างเล็กเสียที
เขาปล่อยน้ำตาที่กลั้นเอาไว้ ให้มันไหลออกมาอย่างเอ่อล้น
‘อ่อนแอที่สุด นายมันไร้เหตุผล นายน่ะคนไร้เหตุผลจองยุนโฮ’
... เขาชอบที่จะตำหนิตัวเอง ไม่ว่าเรื่องนั้นจะไม่ได้เกิดจากการกระทำของเขาแต่เขาก็ยังรับความผิดนั้นไว้ผู้เดียว ...
“นายร้องออกมาเหอะ ฉันคอยรับฟังอยู่นะ”
“อื้อออออ .. ฮือออๆ” ยุนโฮกอดรัดร่างเล็กไว้ แน่นขึ้น แน่นขึ้นไปอีก
“ถึงพวกเราจะทะเลาะกันมากแค่ไหน แต่ฉันก็ไม่เคยเกลียดนายเลยนะ”จุนซูพูดพลางปลอบใจร่างหใญ่ที่นั่งกอดเอวเขาอยู่เบื้องหน้า
“ฉันก็เหมือนกัน ฮึก ๆ” ยุนโฮคิดเช่นเดียวกับร่างเล็กเพียงแต่มันมีเรื่องให้ต้องทะเลาะกัน
.. มันก็เป็นแค่เรื่องเล็ก ๆ ..
“นายน่ะเป็นเหมือนพี่ชายของฉันนะ จำไว้” จุนซู ใช้มือทั้งสองข้างนี้ลูบไล้หลังของร่างใหญ่เบาๆ
“ดังนั้นเมื่อพี่มีเรื่องอะไรก็ควรจะบอกผม เราต้องดีต่อกันเข้าไว้สิ ผมจะไม่ทำร้ายพี่อีก ผมสัญญา”
“เรามาเริ่มเป็นรูมเมทที่ดี และเป็นพี่น้องที่น่ารักกันดีกว่า”ร่างเล็กเสนอ
.. จุนซูอึดอัดมานานแล้ว กับการที่ไม่ได้เป็นตัวของตัวเอง การที่เขาต้องมาคอยจัดการกับเรื่องราวบ้าๆนี่มันทำให้ หนุ่มร่างเล็กถึงกับหัวเสีย ประสาทหลอนกันไป ..
“ที่จริงแล้วผมไม่ได้เป็นคนโหดร้ายอย่างที่พี่เข้าใจหรอก”
จุนซูเลื่อนมือทั้งสองขึ้นลูบหัวของร่างใหญ่อย่างกล้าๆกลัว
ส่วนยุนโฮยังคงกอดเกี่ยวเอวของร่างเล็กไว้แนบแน่น
น้ำตาของเขาค่อยๆจางหายไปเพราะคำพูดที่แสนน่ารักของคิมจุนซู ..
‘พี่ก็จะเป็นพี่ที่ดีของนายให้ได้ ฉันจะเป็นพี่ของนาย พี่ชายของนาย’
.
.
.
.
‘เราทำถูกแล้วใช่ไหม คิมจุนซู นี่แหละคือสิ่งถูกต้องแล้ว’
“เอาล่ะ ดังนั้นพี่ยุนโฮก็ต้องทำตัวเป็นพี่ดีสำหรับน้อง อย่ากวนโอ๊ยผมอีก หึหึ”
ร่างเล็กทำท่าหยุดน้ำตา ปากเอิบอิ่มแดงระเรื่อของร่างเล็กยื่นออก ตากลมโตนั้นปิดสนิท
‘น่ารักจริงๆเลยนะ น้องของผมคนนี้’
... ยังไงคิมจุนซูก็ย้ำชัดว่าจองยุนโฮเป็นได้เพียงพี่ชาย ...
'ความลับคงไม่เป็นความลับอีกต่อไปแล้วสินะ จองยุนโฮ'
'การยอมรับไม่มีค่าเทียบเท่าความรู้สึกหรอก' ยุนโฮได้เพียงแต่คิดในใจเท่านั้น
ร่างเล็กอาจจะยังสับสนระหว่างความรู้สึกนี้ อย่างไรก็ตามยุนโฮก็ไม่เคยที่จะรีบหรือบีบคั้น
เขาเองก็ไม่เคยบอกใจตัวเองสักครั้ง ว่าเขารักน้องชายคนนี้มากแค่ไหน
.
.
.
.
TBC.
TALK ; อิดิทรอบที่ 2
บางคนงง ง๊ง งง ว่าทำไมหมีถึงร้องไห้ เป็นเพราะว่าระหว่างที่หมีล้างจานนั้นก็นึกถึง แบซึลกิอยู่
กลัวว่า ซึลกิ จะกลับมาทำร้ายคนรอบตัวเขาอีกครั้ง
หมีเหม่อจนทำจานแก้วตกบาดเท้าตัวเอง แต่ความเจ็บที่มีอยู่นั้น มันมาจากหัวใของหมีเอง
เพียงแค่ร้องไห้เพื่อแฝงไปว่าเขาเจ็บเพราะจานบาดเท้าหมี เข้าใจป่าวเอ่ย [!?]
พร้าวจึงเข้าใจว่า หมีร้องไห้แบบนั้นเพราะว่าเจ็บเท้าที่จากแก้วบาด
แต่ก็ไม่ยักจะสงสัยว่า ทำไมพ่อหมีถึงร้องไห้มากมายอย่างนั้น
ใครสงสัยอะไร แอดมาเลย => im-kwanz@msn.com - ขวัญ