First Kiss 3
posted on 10 Mar 2008 23:21 by charisma-hs
Title : First Kiss {รักแสนหวาน} 3
Author : CraRisMa-hS
Couple : Hosu
Rating : G
Genre : AU , Romance
Chapter : 3
อย่าทำให้สับสน !
.
.
.
.
.. เช้าวันนี้เหมือนอย่างที่เคยเป็นอยู่ทุกวัน ต่างกันแค่ว่าผมรู้สึกเหมือนโลกหมุนเร็วขึ้นยังไงชอบกล ..
อากาศตอนเช้าน่าสูดดมเป็นที่สุด .. แสงแดดที่สาดส่อง ไม่ได้ทำให้ผมอบอุ่นขึ้นเลยสักนิด
ผมคิดว่าสิ่งเดียวที่จะให้ผมอบอุ่นคงเป็นแค่ความรักสิ่งเดียวเท่านั้น ทั้งน่าสูดดมกลิ่นหอมอบอวล
“โอ๊ยย .. โลกหมุนซะขนาดนี้ฉันจะไปเรียนได้ยังไง ?” ร่างเล็กพึมพำอยู่กับตัวเอง
ก่อนจะลุกออกไปหาอะไรรองท้อง
ในขณะเดียวกัน ยุนโฮก็เดินออกมาจากห้องสีครีมที่ดูเคร่งครึมนั้น
วูบบบบบบ ..
“เฮ้ย จุนซู เป็นอะไรไปหน่ะ” ถามร่างเล็กไปหนุ่มร่างใหญ่ก็เอามือแตะหน้าผากของร่างเล็ก
แก้มนั้นเริ่มเห็นเลือดฝาดระเรื่อๆ ปากเอิบอิ่มนั้นค่อยๆเผยอออกจากกันทีละน้อย ไรผมปกปิดดวงตาอันใสซื่อคู่นั้น
หนุ่มร่างใหญ่โอบประคองคอของชายร่างบางเอาไว้ มืออีกข้างก็ปัดไรผมที่ปกปิดดวงตาอย่างเบามือ
‘ยิ่งดูใกล้ๆ นายยิ่งน่าค้นหา ดวงตาใสซื่อคู่นั้นปิดลง ฉันชอบนายเวลานายหลับใหลจริงๆ’
เวลานี้ .. จองยุนโฮ ตกต้องอยู่ในมนตราที่น่าค้นหา
‘อยากจะจูบเธอเบา ๆ แต่มันก็ติดอยู่ที่คำว่าเธอ’
นายเคยบอกว่า คนรักของนายต้องไม่ใช่ฉัน .. ตอนนี้ความรู้สึกของฉันมันเปลี่ยนไปแล้ว
..เปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ
ยุนโฮพยุงร่างเล็กไปยังห้องเขาผู้ที่หลับใหลอยู่ ร่างใหญ่กำลังปรนิบัติผู้ที่กำลังไม่สบายนอนซม
ไม่แม้แต่ตื่นขึ้นมา
ยังคงนอนอยู่นานนั้น นาน นานเหลือเกิน ...
ฉันคงเหมือนคนฉวยโอกาสแต่เวลานี้ฉันตกหลุมรักซะแล้ว
ยิ่งได้ดูแล ยิ่งรู้สึกว่าอุ่นใจ เหมือนว่าเขายอมยกชีวิตให้ฉันดูแล
ยิ่งได้สัมผัสยิ่งเกิดความลึกซึ้ง
ยุนโฮค่อยๆ โน้มตัวก้มลงจูบเบาๆที่หน้าผากของคิมจุนซู
แต่ .....
กิ๊งก่องงงงงงงง ~
เสียงอ๊อดดังขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน
‘นายจะทำอะไรหน่ะ ไม่ได้ๆ ต้องเป็นคนไม่ฉวยโอกาสสิ ไอ้บ้าเอ๊ยนิสัยเสียจริงๆ’
“ใครมานะ เช้าซะขนาดนี้” ยุนโฮตั้งข้อสงสัย เดินส่ายหัวไปมา
“เฮ้ ยุนโฮ ฉันเองมาเยี่ยม หึหึ”
‘ทำไมไอ้บ้ายูชอนชอบยิ้มกระหยิมดูมีเลสนัย ฉันเกลียดเสียง หึหึ ของมันเสียจริง’
“มาทำไมแต่เช้า” ยุนโฮถาม
“ก็มาเยี่ยมไง รูมเมทแกอยู่ไหนล่ะ ตื่นรึยัง ?”
‘ไหนว่ามาเยี่ยมตูไง ไม่ทันไรถามถึงจุนซูซะแล้ว’
“อ่อ ไม่สบายน่ะ ฉันต้องดูแลเขาก่อนไปทำงาน”
วันนี้ยุนโฮมีงานต้องทำ
“ฉันดูแลแทนให้ไหมล่ะ นายจะได้ไปทำงาน” ยูชอนเสนอความเห็นที่ดูเหมือนว่าตัวเองจะได้เปรียบ
“ดูท่าอยากรับอาสาจริงๆนะ” ยุนโฮแซวกลับไป
“เอาเหอะ ฉันไม่ทำอะไรเขาหรอกน่า” ยูชอนรับปาก
“เออ งั้นฉันไปอาบน้ำก่อน” ยุนโฮเดินเข้าห้องไปหยิบผ้าขนหนูสีน้ำตาลมาห่มน้องชายเอาไว้
= = = = =
ด้านฝ่ายหนุ่มเจ้าสำราญปาร์คยูชอน
“ได้ทีล่ะ อึ๋ยยยย ทำไมน่ารักอย่างนี้นะ จุนซู” ยูชอนยื่นหน้าเข้าไปใกล้
ร่างเล็กยังคงหลับใหลอยู่อย่างนั้น ไม่มีวี่แววว่าจะตื่นเสียด้วย
“ฉันชอบเธอจริง ๆ นะ คิมจุนซู” ยูชอนเสยผมของหนุ่มร่างเล็กขึ้นเพื่อที่จะได้ดูหน้าชัดๆ
= = = = =
“โอ๊ะ ! ยูชอนหยิบสบู่ให้หน่อยสิ พอดีมันหมด” ยุนโฮเรียกยูชอน
แต่ยูชอนยังไม่ตอบรับ ไม่มีเลย เสียงตอบรับ
“เฮ้ย ได้ยินไหมเนี่ย ?” ยุนโฮเดินนุ้งผ้าขนหนูตัวเดียวออกไปเดินไปที่ห้องเขาตัวเองไม่พบยูชอนจึงเร่งฝีเท้าเดินไปที่ห้องผู้ป่วย
กับสิ่งที่เห็น มันตรงข้าม !!
“นายทำแบบนั้นได้ไงห๊ะ ยูชอน เขาเป็นรูมเมทฉันนะ ไหนนายบอกว่าจะไม่ทำอะไรเขาไง” ยุนโฮกระชากคอเสื้อเพื่อนรักให้ออกห่างจากใบหน้าของคิมจุนซู
"นายกำลังจูบจุนซูเรอะ นายนี่!!"
ปึก ! ยุนโฮฝากรอยกำปั้นไว้บนใบหน้าของหนุ่มเจ้าเสน่ห์
แปลกที่ยูชอนไม่สวนกลับ ไม่แม้แต่จะกำกำปั้น
“อ่าว .. แล้วทำไมฉันจะทำไม่ได้ ในเมื่อฉันก็บอกนายไปแล้วว่าฉันชอบจุนซู ..
ส่วนนายเองก็ไม่ได้คิดอะไรแล้วนายจะหวงจุนซูไว้ทำไมล่ะ”
.. อ้ำอึ้งอยู่นาน ..
ได้คำตอบว่า “ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น”
‘ได้โปรด ยูชอน ออกห่างเขาไปซะเถอะ’
“หรือว่า นายอยากจะเป็นมากกว่ารูมเมทเขา”
“ฉันไม่รู้ !!!!!!!!!” ยุนโฮตะโกนเสียงดัง เมื่อได้ยินคำถามที่คาดคั้นหัวใจเขา
... ไม่จำเป็นที่เขาจะตอบ เพราะนั้นไม่ใช้คำถามที่เขาอยากตอบ ไม่ใช่คนที่เขาอยากจะตอบด้วย ...
“นายออกไปจากที่นี่ซะ ! ฉันจะดูแลเขาเอง”
‘ฉันไม่ไว้ใจนายสักนิดเดียว ยูชอน’
“เกิดอะไรขึ้นเหรอ” หนุ่มร่างเล็กเดินเข้ามาร่วมบทสนทนาด้วย
“พวกนายโวยวายอะไรกัน”
ไร้เสียงตอบกลับ ไม่มีอะไรเคลื่อนไหวทั้งนั้น
ยูชอนเริ่มเปิดบทสนทนาขึ้นอีกครั้ง ..
“ผมชอบคุณครับ คิมจุนซู”
“นายทำแบบนี้ทำไม” ยุนโฮโต้ขึ้นมาอย่างทันควัน
“แต่ฉันไม่ได้เป็นแบบนาย” จุนซูตอบอย่างกะอึกะอัก
“สักวัน คุณก็จะรู้ว่าจริงๆแล้วคุณเป็นอะไร” ยูชอนพูดทิ้งท้ายเอาไว้ให้ร่างเล็กคิด
“นี่มันเรื่องอะไรกัน” ร่างเล็กย้ำถามอยู่อย่างนั้น
“ผมกลับก่อนนะครับ ดูและตัวเองดีดีล่ะ ผมเป็นห่วงคุณ คิมจุนซู”
ยูชอนกลับหลังเดินออกไป ภายในห้องเล็ก ๆ หลังนี้มีเพียง คิมจุนซู กับ จองยุนโฮ เท่านั้น !
“ผมต้องไปทำงานแล้ว ดูแลตัวเองด้วยล่ะ” ยุนโฮเดินออกไปอย่างรวดเร็วเพื่อที่จะหลีกเลี่ยงที่จะตอบอะไรทั้งสิ้น
“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ บอกฉันมาเซ่ โธ่เว่ย !” จุนซูล้มลงนั่งกองไปกับพื้น
‘ไข้ก็ขึ้นสูง แรงจะเดินยังไม่มีเลย ผมต้องนอนเหงาอยู่คนเดียวอีกแล้ว’
..เพื่อนนายน่ะเป็นบ้ารึเปล่า มาบอกรักฉันทำไม ในเมื่อฉันไม่มีทางเป็นแบบนั้นแน่ ๆ
ฉันยอมรับไม่ได้หรอก..
ในระหว่างการนอนเฉยๆ กับการออกไปซื้อของทำกับข้าว แน่นอนว่าจุนซูเลือกที่จะออกไปข้างนอก
แดดก็ส่องแสง ร้อนระอุขนาดนี้ ร่างเล็กยังคงฝืนตัวเองไปเลือกซื้อของสำหรับทำอาหารเย็นวันนี้ ...
“ช่วยด้วยค่ะ มีคนเป็นลม ช่วยด้วยค่ะ ทางนี้ค่ะ ทางนี้” หญิงสาวคนนึงร้องตะโกนขอความช่วยเหลือ
คิมจุนซู นอนสลบอยู่ตรงนี้เอง =[]=
= = = = =
“ที่นี่ที่ไหนคับเนี่ย” จุนซูจับขมับตัวเองเอาไว้ เพราะยังรู้สึกเวียนหัวอยู่
“โรงพยาบาลคะ คุณสลบที่ตลาด แล้วคุณก็มีไข้ขึ้นสูงด้วยนะ”
“เอ่อ อย่างนี้นี่เอง คุณช่วยผมไว้ ขอบคุณคับ” จุนซูพยักหน้าขอบคุณหญิงสาวผู้นั้น
“ว่าแต่ คุณชื่ออะไรคะ”
“คิมจุนซูคับ แล้วคุณ...”
“แบ ซึลกิ คะ .. อ่อฉันเป็นเจ้าของไข้ของคุณคะ”
“ขอบคุนมากคับ”
“แล้วจะมีคนมารับคุณไหมคะ ?” ซึลกิ ถาม ผู้ป่วยตรงหน้า
“คงจะไม่มีหรอกครับ” จุนซูตอบอย่างสลดใจ
“งั้น หายดีแล้วฉันจะไปส่งคุณเองนะคะ .. เหลือแค่น้ำเกลือขวดเดียวเอง” แบ ซึลกิยิ้มหวาน
“งั้นรบกวนด้วยนะคับ” จุนซูก็เคอะเขินที่จะต้องอยู่กับผู้หญิงกันสองต่อสอง
.
.
.
.
TBC.
-
TALK ; เรื่องนี้ก็แต่งต่อได้แบบนี้แหละค่า มีแบ ซึลกิมาเกี่ยวพัน
ติดตามต่อไป ซึ่งยากจะคาดเดา
ป.ล. อยากจะจบแย่แล้ว มันคงเป็น FIC ที่สั้นมาเลยทีเดียว T^T
ขอคำติชมด้วยนะค๊ะ ขอบคุน
ตอนสุดท้ายในคำคื่นนี้ Tonight 03:47 ง่วงแล้ว ไปล๊ะ บายยยยย
Author : CraRisMa-hS
Couple : Hosu
Rating : G
Genre : AU , Romance
Chapter : 3
อย่าทำให้สับสน !
.
.
.
.
.. เช้าวันนี้เหมือนอย่างที่เคยเป็นอยู่ทุกวัน ต่างกันแค่ว่าผมรู้สึกเหมือนโลกหมุนเร็วขึ้นยังไงชอบกล ..
อากาศตอนเช้าน่าสูดดมเป็นที่สุด .. แสงแดดที่สาดส่อง ไม่ได้ทำให้ผมอบอุ่นขึ้นเลยสักนิด
ผมคิดว่าสิ่งเดียวที่จะให้ผมอบอุ่นคงเป็นแค่ความรักสิ่งเดียวเท่านั้น ทั้งน่าสูดดมกลิ่นหอมอบอวล
“โอ๊ยย .. โลกหมุนซะขนาดนี้ฉันจะไปเรียนได้ยังไง ?” ร่างเล็กพึมพำอยู่กับตัวเอง
ก่อนจะลุกออกไปหาอะไรรองท้อง
ในขณะเดียวกัน ยุนโฮก็เดินออกมาจากห้องสีครีมที่ดูเคร่งครึมนั้น
วูบบบบบบ ..
“เฮ้ย จุนซู เป็นอะไรไปหน่ะ” ถามร่างเล็กไปหนุ่มร่างใหญ่ก็เอามือแตะหน้าผากของร่างเล็ก
แก้มนั้นเริ่มเห็นเลือดฝาดระเรื่อๆ ปากเอิบอิ่มนั้นค่อยๆเผยอออกจากกันทีละน้อย ไรผมปกปิดดวงตาอันใสซื่อคู่นั้น
หนุ่มร่างใหญ่โอบประคองคอของชายร่างบางเอาไว้ มืออีกข้างก็ปัดไรผมที่ปกปิดดวงตาอย่างเบามือ
‘ยิ่งดูใกล้ๆ นายยิ่งน่าค้นหา ดวงตาใสซื่อคู่นั้นปิดลง ฉันชอบนายเวลานายหลับใหลจริงๆ’
เวลานี้ .. จองยุนโฮ ตกต้องอยู่ในมนตราที่น่าค้นหา
‘อยากจะจูบเธอเบา ๆ แต่มันก็ติดอยู่ที่คำว่าเธอ’
นายเคยบอกว่า คนรักของนายต้องไม่ใช่ฉัน .. ตอนนี้ความรู้สึกของฉันมันเปลี่ยนไปแล้ว
..เปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ
ยุนโฮพยุงร่างเล็กไปยังห้องเขาผู้ที่หลับใหลอยู่ ร่างใหญ่กำลังปรนิบัติผู้ที่กำลังไม่สบายนอนซม
ไม่แม้แต่ตื่นขึ้นมา
ยังคงนอนอยู่นานนั้น นาน นานเหลือเกิน ...
ฉันคงเหมือนคนฉวยโอกาสแต่เวลานี้ฉันตกหลุมรักซะแล้ว
ยิ่งได้ดูแล ยิ่งรู้สึกว่าอุ่นใจ เหมือนว่าเขายอมยกชีวิตให้ฉันดูแล
ยิ่งได้สัมผัสยิ่งเกิดความลึกซึ้ง
ยุนโฮค่อยๆ โน้มตัวก้มลงจูบเบาๆที่หน้าผากของคิมจุนซู
แต่ .....
กิ๊งก่องงงงงงงง ~
เสียงอ๊อดดังขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน
‘นายจะทำอะไรหน่ะ ไม่ได้ๆ ต้องเป็นคนไม่ฉวยโอกาสสิ ไอ้บ้าเอ๊ยนิสัยเสียจริงๆ’
“ใครมานะ เช้าซะขนาดนี้” ยุนโฮตั้งข้อสงสัย เดินส่ายหัวไปมา
“เฮ้ ยุนโฮ ฉันเองมาเยี่ยม หึหึ”
‘ทำไมไอ้บ้ายูชอนชอบยิ้มกระหยิมดูมีเลสนัย ฉันเกลียดเสียง หึหึ ของมันเสียจริง’
“มาทำไมแต่เช้า” ยุนโฮถาม
“ก็มาเยี่ยมไง รูมเมทแกอยู่ไหนล่ะ ตื่นรึยัง ?”
‘ไหนว่ามาเยี่ยมตูไง ไม่ทันไรถามถึงจุนซูซะแล้ว’
“อ่อ ไม่สบายน่ะ ฉันต้องดูแลเขาก่อนไปทำงาน”
วันนี้ยุนโฮมีงานต้องทำ
“ฉันดูแลแทนให้ไหมล่ะ นายจะได้ไปทำงาน” ยูชอนเสนอความเห็นที่ดูเหมือนว่าตัวเองจะได้เปรียบ
“ดูท่าอยากรับอาสาจริงๆนะ” ยุนโฮแซวกลับไป
“เอาเหอะ ฉันไม่ทำอะไรเขาหรอกน่า” ยูชอนรับปาก
“เออ งั้นฉันไปอาบน้ำก่อน” ยุนโฮเดินเข้าห้องไปหยิบผ้าขนหนูสีน้ำตาลมาห่มน้องชายเอาไว้
= = = = =
ด้านฝ่ายหนุ่มเจ้าสำราญปาร์คยูชอน
“ได้ทีล่ะ อึ๋ยยยย ทำไมน่ารักอย่างนี้นะ จุนซู” ยูชอนยื่นหน้าเข้าไปใกล้
ร่างเล็กยังคงหลับใหลอยู่อย่างนั้น ไม่มีวี่แววว่าจะตื่นเสียด้วย
“ฉันชอบเธอจริง ๆ นะ คิมจุนซู” ยูชอนเสยผมของหนุ่มร่างเล็กขึ้นเพื่อที่จะได้ดูหน้าชัดๆ
= = = = =
“โอ๊ะ ! ยูชอนหยิบสบู่ให้หน่อยสิ พอดีมันหมด” ยุนโฮเรียกยูชอน
แต่ยูชอนยังไม่ตอบรับ ไม่มีเลย เสียงตอบรับ
“เฮ้ย ได้ยินไหมเนี่ย ?” ยุนโฮเดินนุ้งผ้าขนหนูตัวเดียวออกไปเดินไปที่ห้องเขาตัวเองไม่พบยูชอนจึงเร่งฝีเท้าเดินไปที่ห้องผู้ป่วย
กับสิ่งที่เห็น มันตรงข้าม !!
“นายทำแบบนั้นได้ไงห๊ะ ยูชอน เขาเป็นรูมเมทฉันนะ ไหนนายบอกว่าจะไม่ทำอะไรเขาไง” ยุนโฮกระชากคอเสื้อเพื่อนรักให้ออกห่างจากใบหน้าของคิมจุนซู
"นายกำลังจูบจุนซูเรอะ นายนี่!!"
ปึก ! ยุนโฮฝากรอยกำปั้นไว้บนใบหน้าของหนุ่มเจ้าเสน่ห์
แปลกที่ยูชอนไม่สวนกลับ ไม่แม้แต่จะกำกำปั้น
“อ่าว .. แล้วทำไมฉันจะทำไม่ได้ ในเมื่อฉันก็บอกนายไปแล้วว่าฉันชอบจุนซู ..
ส่วนนายเองก็ไม่ได้คิดอะไรแล้วนายจะหวงจุนซูไว้ทำไมล่ะ”
.. อ้ำอึ้งอยู่นาน ..
ได้คำตอบว่า “ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น”
‘ได้โปรด ยูชอน ออกห่างเขาไปซะเถอะ’
“หรือว่า นายอยากจะเป็นมากกว่ารูมเมทเขา”
“ฉันไม่รู้ !!!!!!!!!” ยุนโฮตะโกนเสียงดัง เมื่อได้ยินคำถามที่คาดคั้นหัวใจเขา
... ไม่จำเป็นที่เขาจะตอบ เพราะนั้นไม่ใช้คำถามที่เขาอยากตอบ ไม่ใช่คนที่เขาอยากจะตอบด้วย ...
“นายออกไปจากที่นี่ซะ ! ฉันจะดูแลเขาเอง”
‘ฉันไม่ไว้ใจนายสักนิดเดียว ยูชอน’
“เกิดอะไรขึ้นเหรอ” หนุ่มร่างเล็กเดินเข้ามาร่วมบทสนทนาด้วย
“พวกนายโวยวายอะไรกัน”
ไร้เสียงตอบกลับ ไม่มีอะไรเคลื่อนไหวทั้งนั้น
ยูชอนเริ่มเปิดบทสนทนาขึ้นอีกครั้ง ..
“ผมชอบคุณครับ คิมจุนซู”
“นายทำแบบนี้ทำไม” ยุนโฮโต้ขึ้นมาอย่างทันควัน
“แต่ฉันไม่ได้เป็นแบบนาย” จุนซูตอบอย่างกะอึกะอัก
“สักวัน คุณก็จะรู้ว่าจริงๆแล้วคุณเป็นอะไร” ยูชอนพูดทิ้งท้ายเอาไว้ให้ร่างเล็กคิด
“นี่มันเรื่องอะไรกัน” ร่างเล็กย้ำถามอยู่อย่างนั้น
“ผมกลับก่อนนะครับ ดูและตัวเองดีดีล่ะ ผมเป็นห่วงคุณ คิมจุนซู”
ยูชอนกลับหลังเดินออกไป ภายในห้องเล็ก ๆ หลังนี้มีเพียง คิมจุนซู กับ จองยุนโฮ เท่านั้น !
“ผมต้องไปทำงานแล้ว ดูแลตัวเองด้วยล่ะ” ยุนโฮเดินออกไปอย่างรวดเร็วเพื่อที่จะหลีกเลี่ยงที่จะตอบอะไรทั้งสิ้น
“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ บอกฉันมาเซ่ โธ่เว่ย !” จุนซูล้มลงนั่งกองไปกับพื้น
‘ไข้ก็ขึ้นสูง แรงจะเดินยังไม่มีเลย ผมต้องนอนเหงาอยู่คนเดียวอีกแล้ว’
..เพื่อนนายน่ะเป็นบ้ารึเปล่า มาบอกรักฉันทำไม ในเมื่อฉันไม่มีทางเป็นแบบนั้นแน่ ๆ
ฉันยอมรับไม่ได้หรอก..
ในระหว่างการนอนเฉยๆ กับการออกไปซื้อของทำกับข้าว แน่นอนว่าจุนซูเลือกที่จะออกไปข้างนอก
แดดก็ส่องแสง ร้อนระอุขนาดนี้ ร่างเล็กยังคงฝืนตัวเองไปเลือกซื้อของสำหรับทำอาหารเย็นวันนี้ ...
“ช่วยด้วยค่ะ มีคนเป็นลม ช่วยด้วยค่ะ ทางนี้ค่ะ ทางนี้” หญิงสาวคนนึงร้องตะโกนขอความช่วยเหลือ
คิมจุนซู นอนสลบอยู่ตรงนี้เอง =[]=
= = = = =
“ที่นี่ที่ไหนคับเนี่ย” จุนซูจับขมับตัวเองเอาไว้ เพราะยังรู้สึกเวียนหัวอยู่
“โรงพยาบาลคะ คุณสลบที่ตลาด แล้วคุณก็มีไข้ขึ้นสูงด้วยนะ”
“เอ่อ อย่างนี้นี่เอง คุณช่วยผมไว้ ขอบคุณคับ” จุนซูพยักหน้าขอบคุณหญิงสาวผู้นั้น
“ว่าแต่ คุณชื่ออะไรคะ”
“คิมจุนซูคับ แล้วคุณ...”
“แบ ซึลกิ คะ .. อ่อฉันเป็นเจ้าของไข้ของคุณคะ”
“ขอบคุนมากคับ”
“แล้วจะมีคนมารับคุณไหมคะ ?” ซึลกิ ถาม ผู้ป่วยตรงหน้า
“คงจะไม่มีหรอกครับ” จุนซูตอบอย่างสลดใจ
“งั้น หายดีแล้วฉันจะไปส่งคุณเองนะคะ .. เหลือแค่น้ำเกลือขวดเดียวเอง” แบ ซึลกิยิ้มหวาน
“งั้นรบกวนด้วยนะคับ” จุนซูก็เคอะเขินที่จะต้องอยู่กับผู้หญิงกันสองต่อสอง
.
.
.
.
TBC.
-
TALK ; เรื่องนี้ก็แต่งต่อได้แบบนี้แหละค่า มีแบ ซึลกิมาเกี่ยวพัน
ติดตามต่อไป ซึ่งยากจะคาดเดา
ป.ล. อยากจะจบแย่แล้ว มันคงเป็น FIC ที่สั้นมาเลยทีเดียว T^T
ขอคำติชมด้วยนะค๊ะ ขอบคุน
ตอนสุดท้ายในคำคื่นนี้ Tonight 03:47 ง่วงแล้ว ไปล๊ะ บายยยยย