First Kiss 2
posted on 10 Mar 2008 23:19 by charisma-hs
Title : First Kiss {รักแสนหวาน} 2
Author : CraRisMa-hS
Couple : Hosu
Rating : G
Genre : AU , Romance
Chapter : 2
นายย นายมันพวกเอาแน่นอนไม่ได้ !
.
.
.
“อึบบบบ .. เฮ้ย ยูชอนนายทำไมมานอนที่นี้” ยุนโฮตื่นขึ้นจากเตียงบิดขี้เกียจดังก๊อบๆแก๊บๆ
“เมื่อวานฉันก็แฮงค์พอกันนั่นแหละ” ยูชอนตอบยุนโฮ น้ำเสียงงัวเงียเหมือนคนเมาค้าง
“อื้อหืออ กลิ่นตัวเหม็นหึ่งขนาดนี้ ฉันไปอาบน้ำก่อนแล้วกัน” ยุนโฮก้าวออกไปจากห้องนอนโดยนุ้งผ้าขนหนูปกปิดน้องชายเขาไว้เพียงนั้น
‘ทำไมเหมือนมีรังศีอำมหิต สาดส่องมาทางตูวะเนี่ย’
เบื้องหน้าร่างใหญ่ถึงกับต้องสะดุด เหลียวตามองร่างเล็กที่กำลังจ้องเขม็ง มือซ้ายนิ้วชี้และนิ้วโป้งจับจมูก
บ่งบอกว่ายุนโฮกลิ่นเหล้ามันหึ่งมากแค่ไหน สายตานั้นมันติดมาจากเรื่องเมื่อคืน เขายังจำได้ติดตาติดใจ
อยากจะถามร่างใหญ่แต่ร่างเล็กก็ยังทำท่ากลัวๆกล้าๆ
“เอ้า ว่าไง มีอะไรรึเปล่า มองอยู่ได้”
“อี๊ แหวะ ขนลุก ฮึ๋ยย”
‘โอ๊ยย อย่างนี้ชัดเลย ชัดเลย ออกมาแบบเปลือยเปล่าแบบนี้ อ๊ายยย’ จุนซูทำหน้าบรื๋อๆ
“เหนื่อยไหมล่ะ เมื่อคืนนี้น่ะ ไอ้หื่นเอ๊ย !” จุนซูพูดพึมพำกับตัวเอง
“ว่าไงนะ .. เออ รู้แล้วน่าว่าตัวเหม็น จะไปอาบน้ำแล้วไง” ยุนโฮเดินเกาหัวแกร๊กๆเดินตรงไปเข้าห้องน้ำ
‘นายนั่นเป็นอะไรไปเนี่ย มองยังกะจะจับผิดกันงั้นแหละ ขนลุกอะไรกลิ่นตัวเราก็ไม่ได้น่าสยองขนาดนั้นนี้’
=======================
ยุนโฮยุนอาบน้ำอย่างสบายใจ ขัดถูตัว ทุกซอกทุกมุม ระหว่างที่ร่างเปลือยเปล่าอาบน้ำอย่างสำราญใจนั้น..
‘ฉันจะถามเขาดีไหมนะ .. เดี๋ยวเขาก็จะหาว่าเราจุ้นจ้านอีก แต่เพื่อความปลอดภัยของเราเองน๊า’
“เอายังไงดีล่ะ” ร่างเล็กทำหน้าครุ่นคิดเม้มปากไว้แน่น คิ้วชิดติดกันจนจะผูกโบว์ได้แล้ว
[ดูเครียดเอามาก]
“อ๊า ~ สบายจังเลยย” ยุนโฮเดินกางแขนทั้งสองข้างออก หน้าอันหล่อเหลาเปื้อนยิ้ม
“เขาเดินเข้าห้องไปแล้ว เอาไงดี” ร่างเล็กยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะถามดีหรือไม่
“ยูชอนอา .. เมื่อคืนนายทำฉันเจ็บมาก ปวดหลังไปหมดแล้ว ปวดทั้งตัวเลย”
‘น๊านนนนนน นน ว่าแล้ว ไม่ต้องถามแล้วล่ะ ประโยคนี้ชัดแจ่ม ฉันจะย้ายออกจากห้องนี้ !’
“นายก็เหมือนกัน ฉันน่ะ ไม่ได้นอนเลย ฉันต้องคอยดูแลนายทั้งคืน นายนี่ตัวหนักมากเลยนะ ยกนายไม่ขึ้นเลย โอ๊ยยย .. ฉันปวดสะโพกไปหมดแล้วเนี่ย ”
“โห แค่เนี่ยทำมาบ่น”
บทสนทนานี้ เป็นที่กระจ่างแก่ใจสำหรับ คิมจุนซู
‘ฉันไม่อยากอยู่ในป่าดงดิบนี้หรอกนะ สักวันฉันคงต้องเป็นเหยื่อเขาเป็นแน่’
ร่างเล็กเดินออกไปทำใจข้างนอกห้อง ถึงกับลอยออกไปเลยไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
==========================
“นายนอนดิ้น นายถีบหลังฉัน อย่าคิดว่าฉันเมาแล้วจะไม่รู้สึกนะเว่ย ยูชอน” ยุนโฮพูดพลางจำไปที่หลังของเขา
“นายก็เหมือนกัน นอนไม่ดิ้นเลยสินะ เช้ามานี่ขานายก็ก่ายก้นฉัน ฉันปวดก้นปวดสะโพกไปหมด แถมนายทำท่าจะอ้วกอีก ฉันน่ะนอนก็เหมือนไม่ได้นอน นายน่ะมันน่าหนวกหูที่สุดร้องละเมออะไรก็ไม่รู้ รู้ตัวบ้างไหมไอ้หมีเอ๊ย” ยูชอนบ่นยืดยาวแต่ได้ใจความว่า พอๆกันแหละ
“เฮ้ย เมื่อคืนนี้ฉันเจอ รูมเมทนายด้วยแหละ น่ารักเชียว” ยูชอนหลับตาพริ้มแต่ยังคงทำท่าน่ารักๆ
“เฮ้ยๆๆ นายอย่าไปชอบไอ้นั่นนะ เจ้านั้นก็ร้ายกาจน่าดูเลย” ยุนโฮเตือนเพื่อนรักของเขาด้วยท่าทางน่ากลัว ยุนโฮทำท่าง้างไม่กวาด ทำหน้าเลียนแบบจุนซู น่ากลัวชะมัด
“ขนาดนั้นเลยเหรอ น่ารักดีออกนะ” ยูชอนเอ่ยถึงจุนซูไม่หยุด ได้แต่บอกว่ากับยุนโฮว่า ไม่ต้องหาทางให้เขาออกไปไหนหรอก ไม่งั้นเพื่อนรักของนายคนนี้คงชอกช้ำเป็นแน่
‘น่าสงสารยังไงคนอย่าง ปาร์คยูชอน เนื้อหอมขนาดนั้น เหอะ ๆ นายไปหาคนอื่นเหอะ’
"ฉันจะมาหานายให้บ่อยขึ้น ตราบใดที่นายยังให้เขาอยู่ที่นี้" ยูชอนเสนอ น้ำเสียงของเขางัวเงียน่าดู
“เลิกพูกเรื่องนี้เหอะ .. เฮ้ยูชอนฉันต้องไปข้างนอกแล้ว วันนี้ฉันมีงานต้องทำ” ยุนโฮเอ่ยขึ้นกับหนุ่มเนื้อหอมที่ไม่มีที่ท่าว่าจะตื่นง่ายๆ
“ถ้านายยังไม่ตื่น งั้นนายก็ช่วยซักผ้า ซักที่นอนให้ฉันด้วย เพราะมันเหม็น เหม็นตัวนายคนเดียวเลย”
ยุนโฮใช้แผนไล่ยูชอน
โอ๊ะ .. มันสัมฤทธิ์ผล ยูชอนกระเด้งตัวอย่างกับติดสปริงไว้
“โอเค ๆๆ ฉันกลับแล้วล่ะ ดังนั้นนายก็ต้องซักผ้าเอง แล้วฉันจะมาหาใหม่นะ ไปล่ะ”
หนุ่มเนื้อหอมเดินไปหยิบเสื้อยืดสีฟ้าอ่อน กางเกงยีนส์ พอสวมใส่เรียบร้อยแล้วก็เดินออกไปจากห้องทันที
สักพักยุนโฮเดินเข้ามาภายในห้องนอนนั้น..
“เฮ้ยย ยูชอน นายลืมกระเป๋าตังค์ไว้ แย่จริงๆนายนี่” ยุนโฮหยิบกระเป๋าสตางค์ รีบวิ่งออกตามไป
=========================
“เอออ .. ฉันว่าฉันลืมอะไรไว้ที่อพาร์ทเมนต์นะ” ร่างเล็กครุ่นคิดว่าลืมอะไรไว้บนห้อง
นั่นแหละ กระเป๋าสตางค์นั่นเอง
“ยูชอนนี่นา ทำไมเขารีบเดินจังนะ” ร่างเล็กซ่อนตัวอยู่ข้างๆร้านขายของชำในแถบนั้น
“เฮ้ ยูชอนอา นายลืมกระเป๋าตางค์ไว้ ฉันอุตส่าห์ตามนายมา” ยุนโฮวิ่งกระหืดกระหอบ มือคู่เรียวนั้นตบไหล่หนุ่มเนื้อหอมเอาไว้
“เอ่ออ ขอบใจมากเว่ย” เพื่อนรักปาร์คยูชอนโอบกอดจองยุนโฮเอาไว้
ตำตา ...
ภาพมันฟ้อง
มันเป็นอะไรที่ตำตา คิมจุนซู
‘ฉันเหมือนจะเป็นโรคประสาทไปซะแล้ว ฉันไม่เคยต้องเห็นอะไรที่ อึ๋ยยย ขนาดนี้’
ยูชอน เดินขึ้นรถสปอตสีแดงไป ยุนโฮ หันหลังกลับมากำลังเดินตรงไปที่จอดรถ แต่สายตาดันไปสะดุด
กับหนุ่มหน้าร่างเล็กเข้า !
“เฮ้ย นาย .. นายมายืนลับๆล่อๆอะไรตรงนี้?” ยุนโฮถามอย่างสงสัย ก่อนที่จะเดินจากไป
เขาเดินออกไปแล้ว
ไกลเกินจะเรียกให้เขากลับมา ..
‘จุนซูเอ๊ย เมื่อไหร่นายจะได้ถามห๊ะ มั่วแต่อึ้ง อึ้ง อยู่อย่างนี้ สักวันฉันต้องกลายเป็นพวกเดียวกับนายแน่’
จุนซูเดินร่างลอยไร้วิญญาณขึ้นไปบนที่พัก เขาค่อนข้างช็อคกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาไม่เคยเจอะเจออะไรที่ค่อนข้างโจ่งแจ้งแบบนี้มาก่อน แล้วเรื่องที่เขาโดนขโมยจูบ เขาจะคิดว่าเป็นเรื่องจริงหรือแค่ล้อเล่นกันแน่ !
‘ทำไมฉันต้องสับสนกับความรู้สึกตัวเองด้วยว่ะ เราน่ะผู้ชาย ผู้ชายเต็มร้อย’
“แม้ใครจะชมว่าน่ารักเหมือนผู้หญิงก็เถอะ” หน้าตาของร่างบางเริ่มเกิดความวิตก
... กลัว กลัวว่าสักวันคงเป็นอย่างนั้น จะทำอย่างไรดี ? …
=======================
ยุนโฮกลับมาจากที่ทำงานแล้ว เขาเดินตรงดิ่งมายังห้องครัว ปกติแล้ว จุนซูจะทำกับข้าวเอาไว้
เป็นกับข้าวที่ง่ายๆ ไม่ได้ทำยากเย็นอะไรนัก
“อ๊า ~ อิ่มมากเลย ขอบคุณมากที่ทำเผื่อฉัน” ยุนโฮพูดในขณะที่ข้าวเต็มปากจนแก้มปริ
“ไร้มารยาท ตอนกินใครเขาให้พูด เดี๋ยวก็ติดคอ ฉันไม่อยากมีรูมเมทอืดเป็นศพ” จุนซูพูดออกไปสีหน้าบึงตึงและเฉยชา
“นายยยย นายหาว่าฉันไร้สมบัติผู้ดีเรอะ ฉันแค่อยากขอบคุณแค่นั้นเองนะ” ยุนโฮทำหน้างอน แก้มยิ่งป่องเข้าไปใหญ่ ร่างใหญ่ก้มหน้าก้มตากินต่อไป แววตานั้นเศร้าจับใจ
จุนซู นั่งท้าวคาง ตากลมเกลี้ยงมองขึ้นไปบนเพดาน ปากอวบอิ่มนั้นยื่นออกมา หน้าตาดูสงสัย คิ้วผูดติดกันเป็นโบว์
“ฉันว่า ฉันจะย้ายออกไปอยู่ที่อื่น” ร่างเล็กพูดออกมาหน้าตาเฉย ท่าทางเขายังเป็นอย่างเดิม ไม่แม้แต่จะมองหน้า
ร่างใหญ่ที่ก้มหน้าก้มตากินอยู่ ถึงกับกระอึกข้าวแทบพุ่ง
‘ทำไมฉันถึงรู้สึกผิดนะ จริงๆแล้วฉันไม่อยากให้เขาไปงั้นเหรอ’ ยุนโฮได้ยินอย่างนั้นยิ่งก้มหน้าก้มตา ครุ่นคิดว่า เป็นเพราะเหตุใดเขาถึงไม่ดีใจ ที่เขาสามารถกำจัดตัวน่ารำคาญนี่ได้
.
.
.
.
ทั้งหมด มันจะกลายเป็นความผูกพัน
แต่ .. มันจะผูกพันกันได้ยังไง ในเมื่อเราต่าง ‘ทะเลาะกันทุกวัน’ แบบนี้
นึกไม่ออกเลย หากว่าต่างคนต่างไม่มั่นใจในความเป็นจริงที่กำลังจะเกิดนั้น
เพราะมันเป็นไปได้ทั้งนั้น ,,
“นายจะย้ายออกจริงๆเหรอ .. คิดดูให้ดีนะ นายจะหารูมเมทดีๆแบบนี้ได้ที่ไหนล่ะ” ยุนโฮพูดหยอกๆแต่แฝงไปด้วยความจริงจัง
“โหยยย รูมเมทอย่างนายฉันว่าฉันหาได้ดีกว่านายแน่นอน” ร่างเล็กหันควับ หน้าตายังคงบึงตึง
“ฉันคิดว่า หากว่าฉันอยู่กับนายต่อไป ฉันคงไม่รอดแน่ๆ” จุนซูพูดพึมพำ หน้าตาจริงจัง
‘ที่จริงฉันกลัวว่าฉันจะตกหลุมรักนายต่างหาก จองยุนโฮ แต่ทั้งหมดอาจเป็นความรู้สึกที่พรั้งเผลอ'
“นาย .. นายอย่าไปเลยนะ” จองยุนโฮ พูดจาเสียงอ้อนวอนอย่างที่ร่างเล็กไม่เคยได้ยินมาก่อน >"<
ยุนโฮยังคงก้มหน้าก้มตาอยู่ เขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า เงยหน้ายอมรับความเป็นจริงที่กำลังจะเกิด
“ไม่ได้หรอก เพราะฉันก็กลัวเหมือนกัน กลัวคุณเหมือนกัน จองยุนโฮ” จุนซูก้มหน้าลงอีกครั้งก่อนที่ทั้งสองจะเงยหน้าสองตากัน
“กลัวอะไรล่ะ จุนซู ผมทำให้คุณรู้สึกกลัวขนาดนั้นเชียวเหรอ” ยุนโฮสบตาคู่สวยมันช่างอ่อนล้าลงทุกที
“กลัวว่า หนะ..นายจะทำกับฉะ..ฉันอย่างที่ทำกับเพื่อนของนาย” จุนซูพูดอย่างตะกุกตะกัก
“ฉันก็รู้นะว่าเรื่องอย่างนี้มันคือเรื่องส่วนตัว แต่ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่านายจะเป็นยังไงแต่ฉันรับไม่ได้”
จุนซูพูดอ้อมไปมา ยืดยาวแต่ที่ร่างเล็กอยากถามคือ
‘ยุนโฮคุณเป็นอะไรกับยูชอนกันแน่’
“นี่นายทำฉันงงไปหมดแล้วนะ นายอยากถามฉันเรื่องอะไรกันแน่ คือฉันทำอะไรกับเพื่อนฉัน เพื่อนฉันคนไหนเหรอ เราทำอะไรกัน” ยุนโฮถามอย่างสงสัยใครกันนะที่ทำให้จุนซูเริ่มกลัวเขา
“ก็ยูชอนไง ปาร์คยูชอน เมื่อคืนนี้นายกับเขา .. เฮ้ออ ฉันยังขนลุกไม่หาย”
ร่างเล็กถึงกับตัวสั่นมือทั้งสองลูบขึ้นลงไปมา
“ฮ่า ๆๆๆ นายจะบ้าเรอะ ? นายเข้าใจผิดแล้วล่ะ ฮ่า ๆๆ นายกลัวฉันเพราะคิดว่าฉันกับยูชอน..”
ยุนโฮหัวเราะอย่างประหลาดใจ
“สงสัยเมื่อคืนเสียงคงดังไปหน่อย ฝ้ากั้นฉากมันจะพังแล้วต้องตามช่างมาทำซะหน่อยแล้ว หึหึ”
‘เอาอีกแล้ว นายพูดเรื่องอะไรน่ะ ฉันอุตส่าห์โล่งใจไปแล้วแท้ๆ พูดส่อเค้าอีกแหละ’
“ฉันจะเล่าให้ฟัง เรื่องมันก็คือว่า เมื่อขึ้นที่เห็นฉันกับยูชอนนอนนั่นนะ แล้วได้ยินเสียงกุกกัก ๆ น่ะนะ”
“....... เอ้า เล่าต่อสิ หยุดทำไมล่ะ” จุนซูทำหน้าบูดปากแดงระเรื่อนั้นยื่นออกมา น่ารักน่าดู
“นายรู้รึเปล่า ว่าฉันเป็นคนนอนดิ้น” ยุนโฮยื่นหน้ามาใกล้
[โต๊ะกินข้าวมันเล็กลงได้ไง ฮ่า ๆ]
“เออ น่า เรื่องนายดิ เล่าต่อสิ ฉันรอฟังอยู่” ร่างเล็กตั้งหน้าตั้งตาฟังคนเบื้อหน้าอย่างไม่วางตา
“แล้วนายก็รู้ไม่รู้ใช่ไหม ว่าเตียงฉันมันเล็กแค่ไหน”
“เหอะๆๆ ฉันจะไปรู้เหรอ ไม่ค่อยได้เข้าไปนี่นา” ร่างเล็กครุ่นคิด นิ้วชี้ก็พลางแตะที่ริมฝีปาก ท่าทางเหล่านี้หาก ปาร์ค ยูชอนได้เห็นคงอดใจไม่ไหว ทำอะไรเลยเถิดไปนานแล้ว
“ดังนั้นเสียง กุกกักๆ นั่นก็มาจาก การที่ฉันนอนดิ้นบวกกันเตียงแคบแล้วยังมียูชอนมานอนด้วยอีกก็คงต้องเบียดกันแย่ใช่ม๊า ?”
“อื้มมม ก็ถูกของนายนะ” ร่างเล็กคลายยิ้มออกทีละน้อย
“ดังนั้นมันคงไม่แปลกที่ต่างคนต่างต้องกอดเกี่ยวกันเอาไว้เพื่อกันไม่ให้ใครตกเตียง”
“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง” ร่างเล็กยิ้มแจ่มใสมากขึ้น มือทั้งสองข้างวางบนโต๊ะ ใบหน้าน้อยๆยื่นยาวออกมาตั้งใจจะรอฟัง คนตรงหน้าอีกครั้ง
“ฉันว่านะ ยูชอนน่ะ ไม่ได้นอนเลยทั้งคืน เพราะฉันน่ะแรงเยอะ ดิ้นทีก็คงเหมือนโดนต่อย เจ้านั่นมันเล่าให้ฟังตอนหลัง แถมฉันยังละเมออีกด้วย น่าอายจริงๆ …………. ~”
เขาทั้งสองนั่งคุยกันถึงเรื่องคืนนั้นกันอยู่นาน ไขทุกข้อข้องใจที่ค้างคา
จากที่เราบึงตึงใส่กัน ตอนนี้เราเข้าใจกันมากขึ้น
เข้าใจในเรื่องที่อยากเข้าใจ
ช่องว่างระหว่างเราทั้งสองลดน้อยลงทุกวัน
“อ๊า ~ นายมีอะไรจะถามอีกไหม” ยุนโฮถามร่างเล็กที่ง่วงนอกนเต็มที แต่ก็ยังเบิ่งตาคู่สวยไว้อยู่
“ไม่มีแล้วล่ะ”
“งั้นฉันถามมั่งนะ” ยุนโฮอยากจะถาม ถามบางอย่างแค่นั้น
“งั้นนาย นายคงไม่ย้ายออกแล้วใช่ไหม ?”
“เอ่อออ ฉันง่วงมากเลยน่ะ ขอเข้านอนก่อนแล้วกัน”
"แล้วนายจะตอบฉันเมื่อไหร่ล่ะ" ยุนโฮถาม
"ตอบไม่ได้ ดูไปก่อน" ร่างเล็กเลี่ยงที่จะไม่ตอบคำถาม
'ทำไมต้องมาใส่ใจด้วยนะ ไม่ชอบหน้ากันแต่ทำไมต้องทำมาใส่ใจกันด้วย'
"ก็ ... ก็ยูชอนมันน่ะชอบนาย นายรู้ใช่ไหมว่าเขาเป็น .. " พลาด พลาดไปแล้วรึป่าว ยุนโฮ
นายอ้างถึงยูชอนไปได้ไง
'เพราะอย่างนี้นี่เอง เพื่อนเขาฝากให้มาถามงั้นเหรอ โธ่นึกว่าเป็นห่วงจริงๆซะอีก'
“ฉันไม่มีอะไรแล้วล่ะ งั้นราตรีสวัสดิ์นะ”
“อืม ราตรีสวัสดิ์”
ทั้งคู่เดินแยกไป ทางซ้ายเป็นห้องนอนสีฟ้าของคิมจุนซูที่จัดได้เรียบร้อยสะอาดสะอาน
ทางขวา เป็นห้องนอนสีครีมครึมๆของยุนโฮ ที่แตกต่างกับอีกฟากอย่างสิ้นเชิ้ง
ต่างคนต่างสบายใจ แต่ยังไงก็ตามร่างเล็กก็ต้องกลับไปคิดไม่ตกอีกอยู่ดี
‘ยังไงนายก็ต้องไปใช่ไหม ฉันไม่พร้อมกับการไม่มีนาย'
.
.
.
.
TBC.
-
TALK ; มาแว้วววว .. สำหรับคนที่รอฟิคเรื่องนี้ แบบว่าคิดไปเรื่อยๆ ไม่มีพลอตเลยค่ะ
อื้มม ส่วนเรื่อง two hearts จะแต่งต่อแล้วล่ะ รอลุ้นทั้งสองเรื่องกันไป
เนื้อเรื่องยืด ๆๆ อีกแล้ว ขอบ่นนิสสนึง
อื้มม อย่าลืมติ-ชมกันนะค่า เรื่องต่อไปขอถามความเห็น อย่างให้เป็นเรื่องนองน้ำตากันมั๊ย ย ?
ถามความเห็น เฮ้อ .. ช่วงนี้เปิดเทอม อยากระบาย แบบว่าสมัครบอดมาสองยูเซอ แต่แบบว่าเข้าไม่ได้ค่ะ
แล้ววันนึงเกิดปาติหาน เข้ามาได้เยี่ยงไร ? ดีไจจัง ได้มาเจ โฮซูที่รักซะที =[]='
ไปล๊า พล่ามมาเยอะแยะ
ภาษาบรรยาก็ในสไตล์ของขวัญเองคะ แต่ก็อยากจะปรับปรุงให้ดูดีกว่านี้ ช่วยสอนหน่อยเถิด
งืดดดดดดด ~ TAT
Author : CraRisMa-hS
Couple : Hosu
Rating : G
Genre : AU , Romance
Chapter : 2
นายย นายมันพวกเอาแน่นอนไม่ได้ !
.
.
.
“อึบบบบ .. เฮ้ย ยูชอนนายทำไมมานอนที่นี้” ยุนโฮตื่นขึ้นจากเตียงบิดขี้เกียจดังก๊อบๆแก๊บๆ
“เมื่อวานฉันก็แฮงค์พอกันนั่นแหละ” ยูชอนตอบยุนโฮ น้ำเสียงงัวเงียเหมือนคนเมาค้าง
“อื้อหืออ กลิ่นตัวเหม็นหึ่งขนาดนี้ ฉันไปอาบน้ำก่อนแล้วกัน” ยุนโฮก้าวออกไปจากห้องนอนโดยนุ้งผ้าขนหนูปกปิดน้องชายเขาไว้เพียงนั้น
‘ทำไมเหมือนมีรังศีอำมหิต สาดส่องมาทางตูวะเนี่ย’
เบื้องหน้าร่างใหญ่ถึงกับต้องสะดุด เหลียวตามองร่างเล็กที่กำลังจ้องเขม็ง มือซ้ายนิ้วชี้และนิ้วโป้งจับจมูก
บ่งบอกว่ายุนโฮกลิ่นเหล้ามันหึ่งมากแค่ไหน สายตานั้นมันติดมาจากเรื่องเมื่อคืน เขายังจำได้ติดตาติดใจ
อยากจะถามร่างใหญ่แต่ร่างเล็กก็ยังทำท่ากลัวๆกล้าๆ
“เอ้า ว่าไง มีอะไรรึเปล่า มองอยู่ได้”
“อี๊ แหวะ ขนลุก ฮึ๋ยย”
‘โอ๊ยย อย่างนี้ชัดเลย ชัดเลย ออกมาแบบเปลือยเปล่าแบบนี้ อ๊ายยย’ จุนซูทำหน้าบรื๋อๆ
“เหนื่อยไหมล่ะ เมื่อคืนนี้น่ะ ไอ้หื่นเอ๊ย !” จุนซูพูดพึมพำกับตัวเอง
“ว่าไงนะ .. เออ รู้แล้วน่าว่าตัวเหม็น จะไปอาบน้ำแล้วไง” ยุนโฮเดินเกาหัวแกร๊กๆเดินตรงไปเข้าห้องน้ำ
‘นายนั่นเป็นอะไรไปเนี่ย มองยังกะจะจับผิดกันงั้นแหละ ขนลุกอะไรกลิ่นตัวเราก็ไม่ได้น่าสยองขนาดนั้นนี้’
=======================
ยุนโฮยุนอาบน้ำอย่างสบายใจ ขัดถูตัว ทุกซอกทุกมุม ระหว่างที่ร่างเปลือยเปล่าอาบน้ำอย่างสำราญใจนั้น..
‘ฉันจะถามเขาดีไหมนะ .. เดี๋ยวเขาก็จะหาว่าเราจุ้นจ้านอีก แต่เพื่อความปลอดภัยของเราเองน๊า’
“เอายังไงดีล่ะ” ร่างเล็กทำหน้าครุ่นคิดเม้มปากไว้แน่น คิ้วชิดติดกันจนจะผูกโบว์ได้แล้ว
[ดูเครียดเอามาก]
“อ๊า ~ สบายจังเลยย” ยุนโฮเดินกางแขนทั้งสองข้างออก หน้าอันหล่อเหลาเปื้อนยิ้ม
“เขาเดินเข้าห้องไปแล้ว เอาไงดี” ร่างเล็กยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะถามดีหรือไม่
“ยูชอนอา .. เมื่อคืนนายทำฉันเจ็บมาก ปวดหลังไปหมดแล้ว ปวดทั้งตัวเลย”
‘น๊านนนนนน นน ว่าแล้ว ไม่ต้องถามแล้วล่ะ ประโยคนี้ชัดแจ่ม ฉันจะย้ายออกจากห้องนี้ !’
“นายก็เหมือนกัน ฉันน่ะ ไม่ได้นอนเลย ฉันต้องคอยดูแลนายทั้งคืน นายนี่ตัวหนักมากเลยนะ ยกนายไม่ขึ้นเลย โอ๊ยยย .. ฉันปวดสะโพกไปหมดแล้วเนี่ย ”
“โห แค่เนี่ยทำมาบ่น”
บทสนทนานี้ เป็นที่กระจ่างแก่ใจสำหรับ คิมจุนซู
‘ฉันไม่อยากอยู่ในป่าดงดิบนี้หรอกนะ สักวันฉันคงต้องเป็นเหยื่อเขาเป็นแน่’
ร่างเล็กเดินออกไปทำใจข้างนอกห้อง ถึงกับลอยออกไปเลยไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
==========================
“นายนอนดิ้น นายถีบหลังฉัน อย่าคิดว่าฉันเมาแล้วจะไม่รู้สึกนะเว่ย ยูชอน” ยุนโฮพูดพลางจำไปที่หลังของเขา
“นายก็เหมือนกัน นอนไม่ดิ้นเลยสินะ เช้ามานี่ขานายก็ก่ายก้นฉัน ฉันปวดก้นปวดสะโพกไปหมด แถมนายทำท่าจะอ้วกอีก ฉันน่ะนอนก็เหมือนไม่ได้นอน นายน่ะมันน่าหนวกหูที่สุดร้องละเมออะไรก็ไม่รู้ รู้ตัวบ้างไหมไอ้หมีเอ๊ย” ยูชอนบ่นยืดยาวแต่ได้ใจความว่า พอๆกันแหละ
“เฮ้ย เมื่อคืนนี้ฉันเจอ รูมเมทนายด้วยแหละ น่ารักเชียว” ยูชอนหลับตาพริ้มแต่ยังคงทำท่าน่ารักๆ
“เฮ้ยๆๆ นายอย่าไปชอบไอ้นั่นนะ เจ้านั้นก็ร้ายกาจน่าดูเลย” ยุนโฮเตือนเพื่อนรักของเขาด้วยท่าทางน่ากลัว ยุนโฮทำท่าง้างไม่กวาด ทำหน้าเลียนแบบจุนซู น่ากลัวชะมัด
“ขนาดนั้นเลยเหรอ น่ารักดีออกนะ” ยูชอนเอ่ยถึงจุนซูไม่หยุด ได้แต่บอกว่ากับยุนโฮว่า ไม่ต้องหาทางให้เขาออกไปไหนหรอก ไม่งั้นเพื่อนรักของนายคนนี้คงชอกช้ำเป็นแน่
‘น่าสงสารยังไงคนอย่าง ปาร์คยูชอน เนื้อหอมขนาดนั้น เหอะ ๆ นายไปหาคนอื่นเหอะ’
"ฉันจะมาหานายให้บ่อยขึ้น ตราบใดที่นายยังให้เขาอยู่ที่นี้" ยูชอนเสนอ น้ำเสียงของเขางัวเงียน่าดู
“เลิกพูกเรื่องนี้เหอะ .. เฮ้ยูชอนฉันต้องไปข้างนอกแล้ว วันนี้ฉันมีงานต้องทำ” ยุนโฮเอ่ยขึ้นกับหนุ่มเนื้อหอมที่ไม่มีที่ท่าว่าจะตื่นง่ายๆ
“ถ้านายยังไม่ตื่น งั้นนายก็ช่วยซักผ้า ซักที่นอนให้ฉันด้วย เพราะมันเหม็น เหม็นตัวนายคนเดียวเลย”
ยุนโฮใช้แผนไล่ยูชอน
โอ๊ะ .. มันสัมฤทธิ์ผล ยูชอนกระเด้งตัวอย่างกับติดสปริงไว้
“โอเค ๆๆ ฉันกลับแล้วล่ะ ดังนั้นนายก็ต้องซักผ้าเอง แล้วฉันจะมาหาใหม่นะ ไปล่ะ”
หนุ่มเนื้อหอมเดินไปหยิบเสื้อยืดสีฟ้าอ่อน กางเกงยีนส์ พอสวมใส่เรียบร้อยแล้วก็เดินออกไปจากห้องทันที
สักพักยุนโฮเดินเข้ามาภายในห้องนอนนั้น..
“เฮ้ยย ยูชอน นายลืมกระเป๋าตังค์ไว้ แย่จริงๆนายนี่” ยุนโฮหยิบกระเป๋าสตางค์ รีบวิ่งออกตามไป
=========================
“เอออ .. ฉันว่าฉันลืมอะไรไว้ที่อพาร์ทเมนต์นะ” ร่างเล็กครุ่นคิดว่าลืมอะไรไว้บนห้อง
นั่นแหละ กระเป๋าสตางค์นั่นเอง
“ยูชอนนี่นา ทำไมเขารีบเดินจังนะ” ร่างเล็กซ่อนตัวอยู่ข้างๆร้านขายของชำในแถบนั้น
“เฮ้ ยูชอนอา นายลืมกระเป๋าตางค์ไว้ ฉันอุตส่าห์ตามนายมา” ยุนโฮวิ่งกระหืดกระหอบ มือคู่เรียวนั้นตบไหล่หนุ่มเนื้อหอมเอาไว้
“เอ่ออ ขอบใจมากเว่ย” เพื่อนรักปาร์คยูชอนโอบกอดจองยุนโฮเอาไว้
ตำตา ...
ภาพมันฟ้อง
มันเป็นอะไรที่ตำตา คิมจุนซู
‘ฉันเหมือนจะเป็นโรคประสาทไปซะแล้ว ฉันไม่เคยต้องเห็นอะไรที่ อึ๋ยยย ขนาดนี้’
ยูชอน เดินขึ้นรถสปอตสีแดงไป ยุนโฮ หันหลังกลับมากำลังเดินตรงไปที่จอดรถ แต่สายตาดันไปสะดุด
กับหนุ่มหน้าร่างเล็กเข้า !
“เฮ้ย นาย .. นายมายืนลับๆล่อๆอะไรตรงนี้?” ยุนโฮถามอย่างสงสัย ก่อนที่จะเดินจากไป
เขาเดินออกไปแล้ว
ไกลเกินจะเรียกให้เขากลับมา ..
‘จุนซูเอ๊ย เมื่อไหร่นายจะได้ถามห๊ะ มั่วแต่อึ้ง อึ้ง อยู่อย่างนี้ สักวันฉันต้องกลายเป็นพวกเดียวกับนายแน่’
จุนซูเดินร่างลอยไร้วิญญาณขึ้นไปบนที่พัก เขาค่อนข้างช็อคกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาไม่เคยเจอะเจออะไรที่ค่อนข้างโจ่งแจ้งแบบนี้มาก่อน แล้วเรื่องที่เขาโดนขโมยจูบ เขาจะคิดว่าเป็นเรื่องจริงหรือแค่ล้อเล่นกันแน่ !
‘ทำไมฉันต้องสับสนกับความรู้สึกตัวเองด้วยว่ะ เราน่ะผู้ชาย ผู้ชายเต็มร้อย’
“แม้ใครจะชมว่าน่ารักเหมือนผู้หญิงก็เถอะ” หน้าตาของร่างบางเริ่มเกิดความวิตก
... กลัว กลัวว่าสักวันคงเป็นอย่างนั้น จะทำอย่างไรดี ? …
=======================
ยุนโฮกลับมาจากที่ทำงานแล้ว เขาเดินตรงดิ่งมายังห้องครัว ปกติแล้ว จุนซูจะทำกับข้าวเอาไว้
เป็นกับข้าวที่ง่ายๆ ไม่ได้ทำยากเย็นอะไรนัก
“อ๊า ~ อิ่มมากเลย ขอบคุณมากที่ทำเผื่อฉัน” ยุนโฮพูดในขณะที่ข้าวเต็มปากจนแก้มปริ
“ไร้มารยาท ตอนกินใครเขาให้พูด เดี๋ยวก็ติดคอ ฉันไม่อยากมีรูมเมทอืดเป็นศพ” จุนซูพูดออกไปสีหน้าบึงตึงและเฉยชา
“นายยยย นายหาว่าฉันไร้สมบัติผู้ดีเรอะ ฉันแค่อยากขอบคุณแค่นั้นเองนะ” ยุนโฮทำหน้างอน แก้มยิ่งป่องเข้าไปใหญ่ ร่างใหญ่ก้มหน้าก้มตากินต่อไป แววตานั้นเศร้าจับใจ
จุนซู นั่งท้าวคาง ตากลมเกลี้ยงมองขึ้นไปบนเพดาน ปากอวบอิ่มนั้นยื่นออกมา หน้าตาดูสงสัย คิ้วผูดติดกันเป็นโบว์
“ฉันว่า ฉันจะย้ายออกไปอยู่ที่อื่น” ร่างเล็กพูดออกมาหน้าตาเฉย ท่าทางเขายังเป็นอย่างเดิม ไม่แม้แต่จะมองหน้า
ร่างใหญ่ที่ก้มหน้าก้มตากินอยู่ ถึงกับกระอึกข้าวแทบพุ่ง
‘ทำไมฉันถึงรู้สึกผิดนะ จริงๆแล้วฉันไม่อยากให้เขาไปงั้นเหรอ’ ยุนโฮได้ยินอย่างนั้นยิ่งก้มหน้าก้มตา ครุ่นคิดว่า เป็นเพราะเหตุใดเขาถึงไม่ดีใจ ที่เขาสามารถกำจัดตัวน่ารำคาญนี่ได้
.
.
.
.
ทั้งหมด มันจะกลายเป็นความผูกพัน
แต่ .. มันจะผูกพันกันได้ยังไง ในเมื่อเราต่าง ‘ทะเลาะกันทุกวัน’ แบบนี้
นึกไม่ออกเลย หากว่าต่างคนต่างไม่มั่นใจในความเป็นจริงที่กำลังจะเกิดนั้น
เพราะมันเป็นไปได้ทั้งนั้น ,,
“นายจะย้ายออกจริงๆเหรอ .. คิดดูให้ดีนะ นายจะหารูมเมทดีๆแบบนี้ได้ที่ไหนล่ะ” ยุนโฮพูดหยอกๆแต่แฝงไปด้วยความจริงจัง
“โหยยย รูมเมทอย่างนายฉันว่าฉันหาได้ดีกว่านายแน่นอน” ร่างเล็กหันควับ หน้าตายังคงบึงตึง
“ฉันคิดว่า หากว่าฉันอยู่กับนายต่อไป ฉันคงไม่รอดแน่ๆ” จุนซูพูดพึมพำ หน้าตาจริงจัง
‘ที่จริงฉันกลัวว่าฉันจะตกหลุมรักนายต่างหาก จองยุนโฮ แต่ทั้งหมดอาจเป็นความรู้สึกที่พรั้งเผลอ'
“นาย .. นายอย่าไปเลยนะ” จองยุนโฮ พูดจาเสียงอ้อนวอนอย่างที่ร่างเล็กไม่เคยได้ยินมาก่อน >"<
ยุนโฮยังคงก้มหน้าก้มตาอยู่ เขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า เงยหน้ายอมรับความเป็นจริงที่กำลังจะเกิด
“ไม่ได้หรอก เพราะฉันก็กลัวเหมือนกัน กลัวคุณเหมือนกัน จองยุนโฮ” จุนซูก้มหน้าลงอีกครั้งก่อนที่ทั้งสองจะเงยหน้าสองตากัน
“กลัวอะไรล่ะ จุนซู ผมทำให้คุณรู้สึกกลัวขนาดนั้นเชียวเหรอ” ยุนโฮสบตาคู่สวยมันช่างอ่อนล้าลงทุกที
“กลัวว่า หนะ..นายจะทำกับฉะ..ฉันอย่างที่ทำกับเพื่อนของนาย” จุนซูพูดอย่างตะกุกตะกัก
“ฉันก็รู้นะว่าเรื่องอย่างนี้มันคือเรื่องส่วนตัว แต่ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่านายจะเป็นยังไงแต่ฉันรับไม่ได้”
จุนซูพูดอ้อมไปมา ยืดยาวแต่ที่ร่างเล็กอยากถามคือ
‘ยุนโฮคุณเป็นอะไรกับยูชอนกันแน่’
“นี่นายทำฉันงงไปหมดแล้วนะ นายอยากถามฉันเรื่องอะไรกันแน่ คือฉันทำอะไรกับเพื่อนฉัน เพื่อนฉันคนไหนเหรอ เราทำอะไรกัน” ยุนโฮถามอย่างสงสัยใครกันนะที่ทำให้จุนซูเริ่มกลัวเขา
“ก็ยูชอนไง ปาร์คยูชอน เมื่อคืนนี้นายกับเขา .. เฮ้ออ ฉันยังขนลุกไม่หาย”
ร่างเล็กถึงกับตัวสั่นมือทั้งสองลูบขึ้นลงไปมา
“ฮ่า ๆๆๆ นายจะบ้าเรอะ ? นายเข้าใจผิดแล้วล่ะ ฮ่า ๆๆ นายกลัวฉันเพราะคิดว่าฉันกับยูชอน..”
ยุนโฮหัวเราะอย่างประหลาดใจ
“สงสัยเมื่อคืนเสียงคงดังไปหน่อย ฝ้ากั้นฉากมันจะพังแล้วต้องตามช่างมาทำซะหน่อยแล้ว หึหึ”
‘เอาอีกแล้ว นายพูดเรื่องอะไรน่ะ ฉันอุตส่าห์โล่งใจไปแล้วแท้ๆ พูดส่อเค้าอีกแหละ’
“ฉันจะเล่าให้ฟัง เรื่องมันก็คือว่า เมื่อขึ้นที่เห็นฉันกับยูชอนนอนนั่นนะ แล้วได้ยินเสียงกุกกัก ๆ น่ะนะ”
“....... เอ้า เล่าต่อสิ หยุดทำไมล่ะ” จุนซูทำหน้าบูดปากแดงระเรื่อนั้นยื่นออกมา น่ารักน่าดู
“นายรู้รึเปล่า ว่าฉันเป็นคนนอนดิ้น” ยุนโฮยื่นหน้ามาใกล้
[โต๊ะกินข้าวมันเล็กลงได้ไง ฮ่า ๆ]
“เออ น่า เรื่องนายดิ เล่าต่อสิ ฉันรอฟังอยู่” ร่างเล็กตั้งหน้าตั้งตาฟังคนเบื้อหน้าอย่างไม่วางตา
“แล้วนายก็รู้ไม่รู้ใช่ไหม ว่าเตียงฉันมันเล็กแค่ไหน”
“เหอะๆๆ ฉันจะไปรู้เหรอ ไม่ค่อยได้เข้าไปนี่นา” ร่างเล็กครุ่นคิด นิ้วชี้ก็พลางแตะที่ริมฝีปาก ท่าทางเหล่านี้หาก ปาร์ค ยูชอนได้เห็นคงอดใจไม่ไหว ทำอะไรเลยเถิดไปนานแล้ว
“ดังนั้นเสียง กุกกักๆ นั่นก็มาจาก การที่ฉันนอนดิ้นบวกกันเตียงแคบแล้วยังมียูชอนมานอนด้วยอีกก็คงต้องเบียดกันแย่ใช่ม๊า ?”
“อื้มมม ก็ถูกของนายนะ” ร่างเล็กคลายยิ้มออกทีละน้อย
“ดังนั้นมันคงไม่แปลกที่ต่างคนต่างต้องกอดเกี่ยวกันเอาไว้เพื่อกันไม่ให้ใครตกเตียง”
“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง” ร่างเล็กยิ้มแจ่มใสมากขึ้น มือทั้งสองข้างวางบนโต๊ะ ใบหน้าน้อยๆยื่นยาวออกมาตั้งใจจะรอฟัง คนตรงหน้าอีกครั้ง
“ฉันว่านะ ยูชอนน่ะ ไม่ได้นอนเลยทั้งคืน เพราะฉันน่ะแรงเยอะ ดิ้นทีก็คงเหมือนโดนต่อย เจ้านั่นมันเล่าให้ฟังตอนหลัง แถมฉันยังละเมออีกด้วย น่าอายจริงๆ …………. ~”
เขาทั้งสองนั่งคุยกันถึงเรื่องคืนนั้นกันอยู่นาน ไขทุกข้อข้องใจที่ค้างคา
จากที่เราบึงตึงใส่กัน ตอนนี้เราเข้าใจกันมากขึ้น
เข้าใจในเรื่องที่อยากเข้าใจ
ช่องว่างระหว่างเราทั้งสองลดน้อยลงทุกวัน
“อ๊า ~ นายมีอะไรจะถามอีกไหม” ยุนโฮถามร่างเล็กที่ง่วงนอกนเต็มที แต่ก็ยังเบิ่งตาคู่สวยไว้อยู่
“ไม่มีแล้วล่ะ”
“งั้นฉันถามมั่งนะ” ยุนโฮอยากจะถาม ถามบางอย่างแค่นั้น
“งั้นนาย นายคงไม่ย้ายออกแล้วใช่ไหม ?”
“เอ่อออ ฉันง่วงมากเลยน่ะ ขอเข้านอนก่อนแล้วกัน”
"แล้วนายจะตอบฉันเมื่อไหร่ล่ะ" ยุนโฮถาม
"ตอบไม่ได้ ดูไปก่อน" ร่างเล็กเลี่ยงที่จะไม่ตอบคำถาม
'ทำไมต้องมาใส่ใจด้วยนะ ไม่ชอบหน้ากันแต่ทำไมต้องทำมาใส่ใจกันด้วย'
"ก็ ... ก็ยูชอนมันน่ะชอบนาย นายรู้ใช่ไหมว่าเขาเป็น .. " พลาด พลาดไปแล้วรึป่าว ยุนโฮ
นายอ้างถึงยูชอนไปได้ไง
'เพราะอย่างนี้นี่เอง เพื่อนเขาฝากให้มาถามงั้นเหรอ โธ่นึกว่าเป็นห่วงจริงๆซะอีก'
“ฉันไม่มีอะไรแล้วล่ะ งั้นราตรีสวัสดิ์นะ”
“อืม ราตรีสวัสดิ์”
ทั้งคู่เดินแยกไป ทางซ้ายเป็นห้องนอนสีฟ้าของคิมจุนซูที่จัดได้เรียบร้อยสะอาดสะอาน
ทางขวา เป็นห้องนอนสีครีมครึมๆของยุนโฮ ที่แตกต่างกับอีกฟากอย่างสิ้นเชิ้ง
ต่างคนต่างสบายใจ แต่ยังไงก็ตามร่างเล็กก็ต้องกลับไปคิดไม่ตกอีกอยู่ดี
‘ยังไงนายก็ต้องไปใช่ไหม ฉันไม่พร้อมกับการไม่มีนาย'
.
.
.
.
TBC.
-
TALK ; มาแว้วววว .. สำหรับคนที่รอฟิคเรื่องนี้ แบบว่าคิดไปเรื่อยๆ ไม่มีพลอตเลยค่ะ
อื้มม ส่วนเรื่อง two hearts จะแต่งต่อแล้วล่ะ รอลุ้นทั้งสองเรื่องกันไป
เนื้อเรื่องยืด ๆๆ อีกแล้ว ขอบ่นนิสสนึง
อื้มม อย่าลืมติ-ชมกันนะค่า เรื่องต่อไปขอถามความเห็น อย่างให้เป็นเรื่องนองน้ำตากันมั๊ย ย ?
ถามความเห็น เฮ้อ .. ช่วงนี้เปิดเทอม อยากระบาย แบบว่าสมัครบอดมาสองยูเซอ แต่แบบว่าเข้าไม่ได้ค่ะ
แล้ววันนึงเกิดปาติหาน เข้ามาได้เยี่ยงไร ? ดีไจจัง ได้มาเจ โฮซูที่รักซะที =[]='
ไปล๊า พล่ามมาเยอะแยะ
ภาษาบรรยาก็ในสไตล์ของขวัญเองคะ แต่ก็อยากจะปรับปรุงให้ดูดีกว่านี้ ช่วยสอนหน่อยเถิด
งืดดดดดดด ~ TAT