First Kiss 1
posted on 10 Mar 2008 23:14 by charisma-hs
Title : First Kiss รักแสนหวาน 1
Author : CraRisMa-hS
Couple : Hosu
Rating : G
Genre : AU , Romance
Chapter : 1 :: Sorry, I'm man . You are gay !
Author : CraRisMa-hS
Couple : Hosu
Rating : G
Genre : AU , Romance
Chapter : 1 :: Sorry, I'm man . You are gay !
Authors' note : ก็เป็นฟิคเรื่องแรกที่วัญแต่งได้หกตอนแล้ว =[]= เย่ !
เค้านำฟิคนี้ลงที่บอร์ดไร่ส้มโฮซูคะ เค้าเปนคนเอาไปลงเอง ก็ช่วยคอมเม้นท์ติ-ชมให้ด้วยนะค่า ^____^"
.
.
.
นายยยยยย นายยยมันร้ายกาจ ฉันจะฆ่านายจองยุนโฮ อ๊ากกก ~!!!!!!
“ตายแน่ๆ รูมเมทผมอาละวาดซะแล้ว เรื่องนิดหน่อยทำไมต้องโกรธเป็นฝืนเป็นไฟด้วยห๊ะ ?”
ยุนโฮวิ่งวุ่นเพื่อหลบหนีการโจมตีของฝ่ายตรงข้าม
“ห๊ะ นายว่าไงนะ ยังมีหน้ามาบอกว่ามันเป็นเรื่องนิดหน่อยย นายยยย นายมันหน้าด้านจริง”
ร่างเล็กโวยวายกันใหญ่โต อีกฝ่ายก็วิ่งหนีแทบลืมหายใจ
จะไม่ให้วิ่งได้ไงล่ะ ก็จุนซูเขามีไม้กวาดที่ยาวพอๆกับขาของเจ้าตัวตนเหตุ
‘ผมก็คงต้องวิ่ง วิ่งและวิ่งไม่งั้นผมคงหัวแตกไปแล้ว อ๊ากก แม่จ๋าช่วยผมด้วย (TAT)’
ยุนโฮสะดุดกับขอบขาโต๊ะ เอาล่ะเสียท่าซะแล้ว
“หึหึ นายจะหนีฉันไปไหนพ้นอีกเรอะ ? จองยุนโฮ นายตายแน่ !!!!!!!” ร่างเล็กพูดเสร็จก็ทำท่าทำทางง้างไม้กวาดขึ้นสูงเหนือหัว กะจะฟาดให้หนุ่มร่างใหญ่เหลือตัวสองนิ้ว !
‘ผมคงอยู่ได้อีกไม่นาน แม่จ๋ามาปกป้องผมให้ห่างจากเด็กใจโหดนี่ที’
ยุนโฮหลับตาพริ้มดูท่าจะกลัวตายเหลือเกิน
“ฮ่า ๆๆๆๆๆๆ ฮิยะฮ่ะฮา~ นายนี่มันลูกหมีจริ๊งจริง .. แค่จะโดนไม้กวาดตีกะว่าฉันจะตีนายตายเลยรึไง”
ร่างเล็กขำขัน หัวเราะเยาะ ร่างใหญ่ว่าตัวใหญ่โตเสียเปล่า ..
“คะ..ใคร ใครว่าฉันกลัว ฉันว่าแล้วว แค่ฉันจูบนาย ทำไมนายต้องโกรธขนาดนั้น” ยุนโฮยืนขึ้น ยืดอกยอมรับอย่างเขิน
‘ฉันเสียฟอร์มเพราะนาย คิมจุนซู นายต้องเจอดี หึหึ’
ยุนโฮยิ้มกระหยิมอยู่ในใจ หึหึ นายเสร็จฉันแน่
“นายคิดจะทำอะไรห๊ะ ไอ้บ้าหยุดคิดบ้าๆเลยนะ” ร่างเล็กกล่าวเตือนร่างใหญ่ ร่างเล็กถอยหลังไปทีละก้าว ไม้กวาดหล่นลงจากมือด้วยความตื่นกลัว
ร่างใหญ่เดินยิ้มๆอย่างมีเลสนัยต์ ใบหน้าเรียบๆไร้อารมณ์บัดนี้กลับกลายเป็นคนหน้าตาหื่นกามขึ้นทันที
“นะ...นายยย นายจะปล้ำฉันเรอะ ไอ้บ้าฉันเกลียดนาย ผู้ชายหน้าด้าน”
ด้วยความกลัวสุดขีดร่างเล็ก ก็กระโดดเตะกล่องด้วยใจของจองยุนโฮ
“อ๊ากกกกกกกกก .. ไอ้บ้าจุนซู ฉันไม่ได้คิดจะปล้ำนาย คนอย่างนายมีอะไรให้ฉันสนใจ” ระหว่างที่ร่างใหญ่พูดมือทั้งสองก็กุมกล่องดวงใจไว้ สีหน้าเจ็บปวดได้ที่
แต่ดวงตาเขาช่างซุกซนจ้องมองด้วยความเยาะเย้ยไปยัง กล่องดวงใจฝ่ายตรงข้าม
‘มีอยู่แค่นั้น นายจะหวงอะไรนักหนา หึหึ จ้องเข้าไว้’
“ไอ้ลามก ผู้ชายแบบนี้มัน...มันพวกฉวยโอกาส นายต้องเจอนี้ !!” ร่างเล็กเดินเข้าไปใกล้จองยุนโฮ ด้วยใบหน้าที่สื่อเป็นนัยๆว่า
‘นายอยากลองดีใช่ไหม ได้เลยจัดให้! ’
“เฮ้ย ๆๆ นายจะทำอะไร” มือของร่างใหญ่ยังคงกุมกล่องด้วยใจอยู่ด้วยความเจ็บปวด
เขาตั้งรับกับการโจมตีครั้งใหม่ไม่ทันจึง ....
“ โอ๊ยยยยย นายมันบ้าเลือดชะมัด” ยุนโฮพูดออกมาอย่างเจ็บปวด
จุนซูบิดยอดอกยุนโฮทั้งยิกทั้งจิก [สงสารยุนโฮเป็นที่สุด]
“สมน้ำหน้า นายคงไม่รู้สินะ ว่าฉันจะเก็บจูบแรกของฉันให้คนที่ฉันรัก”
“แล้วไงล่ะ ฉันไม่แคร์อยู่แล้ว หึหึ งั้นแสดงว่าฉันได้จูบแรกของนาย ถ้าอยากจะเอาจูบแรกนายคืนก็มา kissกับฉันอีกทีสิ”
‘และแน่นอนว่านั่นไม่ใช่นายจองยุนโฮ’
.. ยังจะมาปากดี นายนี่มันหมีบ้าชัดๆ โดนขนาดนี้ยังจะกวนโอ๊ยกันอีก ฉันไม่รู้จะจัดการกับนายยังไงแล้ว ..
ร่างเล็กหลีกเลี่ยงที่จะทำร้ายจองยุนโฮต่อไป ร่างเล็กหันหลังออกไปจากประตูไม้สีโอ๊ค โดยเดินออกไปอย่างไร้จุดหมาย ..
“ฉันมาเป็นรูมเมทกับนายได้ไงเนี่ย พลาดจริงๆเลย กวนกันได้ทุกวัน ไอ้บ้าเอ๊ย ฉันไม่รู้จะรับมือยังไงกับนายแล้วนะ” ร่างเล็กบ่นพรึกพร่ำ สีหน้าบูดเบียว แก้มใสๆชมพูระเรื่อก็ป่องพอน่ารัก ปากเอิบอิ่มนั้นก็เม้มแน่น เห็นแล้วน่ารักไม่หยอก
“ยูชอนอา ออกมาหาฉันหน่อยได้ป่าว ?” ยุนโฮโทรศัพท์ไปหาปารฺคยูชอน เพื่อนซี้สมัยเรียนมัธยมปลาย
“อ่อออ ๆๆ โอเค ที่ไหนล่ะ” คนปลายสายตอบตกลง และนัดที่หมายกัน
“ที่เดิมนะ” ยุนโฮนัดที่หมายกับหนุ่มเสน่ห์แรง
“.... ที่ไหนอ่ะ”
“ โหยยย ไอ้บ้าเอ๊ย นายเคยจำอะไรได้บ้างไหม?”
“ไอ้นี่นิ ฉันจำได้หรอกน่า ฮ่า ๆ เพื่อนรักแล้วเจอกันในอีก สิบนาที”
ปาร์ค ยูชอน หนุ่มเจ้าเสน่ห์ เพลย์บอย นายแบบชื่อดังที่มีข่าวอื้อฉาวเกี่ยวกับดาราสาวมากมายแต่มันก็เป็นเรื่องที่เขาปกปิดเอาไว้ [หึหึ ปกปิดทำไมกัน โลกออกจะเปิดกว้าง]
เขาผู้นี้เคยชักชวนจองยุนโฮไปเป็นนายแบบร่วมกันแต่นั่นไม่ใช่งานถนัดของยุนโฮ แต่ยังไงเขาก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่ดี
ยุนโฮ นั่งรออยู่ภายในร้านสีขาวดูเรียบหรู ร่างใหญ่โต๊ะริมสุดด้านใน เพื่อกันสายตาคนภายนอก
“อ๊ะ ยุนโฮฉันมาแล้ว” ยูชอนมาตามนัดและยังทำท่าทางแปลกๆ กับยุนโฮ
“นายอย่ามาฮา ตอนนี้ฉันกำลังหาแผน” ยุนโฮเบือนหน้าหนียูชอนที่ทำท่าทางประหลาดๆ
‘นายไม่อายรึไง ทำท่าแบบนั้น ฉันล่ะอายแทนนายจริงๆ’
“นายมีเรื่องอะไรนักหนา ร้อยวันพันปีไม่เค๊ย ไม่เคยจะมานัดเจอฉันกลางค่ำกลางคืนแบบนี้” ยูชอนพูดจาเหมือนจะสงสัยแต่แล้วก็แอบน้อยใจตามนิสัยของเขา
“เอาน่า เออยูชอนนี่แค่เรื่องสมมุตินะ สมมุตินะเว่ย สมมุติ”
“โอ๊ยยยย รู้แล้วน่าว่าสมมุติ ย้ำอยู่ได้ ว่าไงล่ะ” ยูชอนเปลี่ยนสีหน้า จากที่สงสัยอยู่ก็ยิ่งสงสัยหนักเข้าไปใหญ่ ‘อะไรของมันฟ่ะ พูดดิพูด ตูรูน่าว่ามันไม่ใช่เรื่องสมมุติ หึหึ ไอ้หมีเอ๊ยฉันรู้ทันนายหรอกน่า’
“หากว่านาย นายอยากจะกำจัด รูมเมทนายจะทำยังไงว่ะ .. ฉันล่ะเบื่อไอ้รูมเมทคนนี้เต็มที”
‘หึหึ ไหนว่าเรื่องสมมุติไงฟ่ะ ไอ้หมีเอ๊ยนายมีไอคิวอยู่เท่าไหร่เนี่ย’
“ หึหึ ง่ายๆ หากเป็นผู้หญิงก็แกล้งปล้ำซะเลย ฮ่า ๆๆ”
หนุ่มเสน่ห์แรงผู้นี้คิดได้แค่ว่า ปล้ำ ปล้ำ และก็ปล้ำ =[]=
“ไอ้บ้า รูมเมทฉันเป็นผู้ชายเว่ย หน้าตาน่ารักแต่แม่งโหดได้อีก ฉันเจ็บตัวทุกวันเลย”
‘ฉันว่าเขาอ่ะคนปกติแต่แกอ่าแหละ ต้องไปกวนโอ๊ยอะไรเขาแน่ๆ ดูปากไอ้หมีมันดิ ใช่ย่อยที่ไหน ปากหมาอยู่ในปากหมีจริงๆ’
[ยูชอนพูดถูก ยุนโฮปากร้ายจะตายไป ฝากบอกเขาที]
“อื้มม เป็นผู้ชายเหรอ แกก็เล่นให้เสียเชิงเลยดิ หึหึ” หนุ่มเจ้าเสน่ห์ปาร์คยูชอน คิดได้แค่แกล้งปล้ำจริง ๆ
“อ๊า ~ ฉันไม่กล้าว่ะ ผู้ชายแบบนั้นแกล้งๆไปฉันเองเนี่ยแหละที่จะเจ็บตัวเปล่า ๆ” ยุนโฮคิดถึงภาพเมื่อเช้าวันนี้ โดนทั้งยิกทั้งจิก ทั้งเจ็บ ‘โอ๊ยยยย คิดแล้วเสียวเว่ย ไม่คุ้มเลยยย’
“งั้นก็บอกเขาไปตรงๆเหอะ จะได้จบไป เขาก็อาจจะเบื่อแกเต็มแก่แล้วเหมือนกันมั่ง”
ยูชอนออกความเห็นไปอย่างเรียบง่าย
“อืมมม ฉันจะลองดู”
พวกเขาทั้งสองก็นั่งคุยกันจนดึกดื่น เมาหัวทิ่มบ่อกันไปตามระเบียบ
คนที่ยังคอแข็งอยู่ก็คือหนุ่มเพลย์บอยปาร์คยูชอนก็ขับรถไปส่งที่อพาร์ทเมนต์ยุนโฮ
กิ๊งงง ก่องงง
“เปิดให้ผมหน่อยครับ ผมพายุนโฮมาส่ง”
“อ๊า ~ เราไม่ได้สั่งพิซซ่านะคร้าบบ มาส่งอะไรตอนเน๊ ~ !!” อีกฝ่ายร่างเล็กก็งัวเงียเหลือเกิน
“เปิดประตูเร็วๆสิครับ ผม .. ผมหนักนะครับ”
“อะไรกัน ยูชอน ฉันไม่ได้ตัวหนักขนาดนั้นน๊า นายอย่ามาบ่นหน่อยเล๊ยยย” ยุนโฮบ่นพึมพำ
“งั้นช่วยยืนเองด้วยครับคุณพี่ เมาเป็นหมายังจะปากดีอีก” ยูชอนปล่อยมือจองยุนโฮออก ทันใดนั้นยุนโฮก็ลงไปนั่งกับพื้นทันที [ไหนว่าไม่เมา แค่ยืนยังทรงตัวม่ายอยู่เล๊ย]
“โอ๊ะ !” ยูชอน อุทานขึ้น เหมือนว่าเขาจะตกตะลึงในความน่ารักที่แสนจะงัวเงียของคิมจุนซุเข้า
“เฮ้ย ! นายเป็นใคร นายมาทำไม ยุนโฮไม่อยู่หรอกยังไม่กลับ นายกลับไปเถอะ ฉันง่วงด้วย ฮ๊าววว ~”
‘คนอะไร ยิ่งหาวยิ่งน่ารัก ฉันว่าเราเปลี่ยนแผนดีกว่า หึหึ’
“ผมขอเข้าไปหน่อยนะครับ เฮ้ๆๆ ยุนโฮรูมเมทคุณ นอนเมาคาประตูอยู่นั้น ช่วยผมแบกเขาที”
“อ๊า ~ คุณเป็นเพื่อนนายนั่นใช่ไหม ลากเขาเข้ามาเองแล้วกัน” ร่างเล็กปากประตูไว้ให้แล้วเดินเข้าไปเปิดประตูห้องนอนยุนโฮไว้ให้
“โอ๊ะ โอ๊ยยยย ช่วยผมด้วยยย (TAT)”
‘คนง่วงจะตายอยู่แล้ว ทำมาอ่อนแอทีแบกมายังแบกได้เล้ยย’ จุนซูส่ายหน้าไปพลางๆ
“อ๊ะ ผมจะช่วยคุณ แปบนะ”
“คุณทำอะไรหน่ะ ?”
ร่างเล็กหยิบผ้าขนหนูผืนยาวมา และจัดการผูกคล้องไว้ที่เอวของหมีป่าซาไกไว้อย่างแน่นหนา
“ไม่ได้หรอก ผมต้องระวังตัวเองเสมอเมื่อผมอยู่กับเขา”
“อ่ออ ครับๆ แปลกดีเนอะ มีรูมเมทอย่างคุณคงปลอดภัยดีต่างคนต่างอยู่”
“จริงๆผมก็ไม่ได้เป็นคนแบบนี้หรอก ตั้งแต่มาเป็นรูมเมทกับนายเนี่ย ผมก็เลยต้องระวังตัวให้เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าเลยล่ะฮะ”
“เอ่ออ .. ผมปาร์คยูชอนนะฮะ เป็นเพื่อนไอ้หมีมัน เอ๊ย เป็นเพื่อนยุนโฮมันน่ะครับ ยินดีที่ได้รู้จัก”
“ผม คิมจุนซู ยินดีที่ได้รู้จัก” ยูชอนเอื้อมมือหมายจะshake handกับจุนซู
‘ไอ้บ้านี่ก็ตาเยิ้มได้อีกนะ อึ๋ย ขนลุก ฉันเป็นผู้ชายนะเว่ย ยังจะมาคิดลามกอีก มือฉันก็คงไม่ได้จับหรอกชาตินี้’
“ผมไปนอนก่อนนะ” ร่างเล็กเดินกลับหลังกลับไป โดยปล่อยให้มือใหญ่ๆยื่นออกมาอยู่อย่างนั้น
‘เสียฟอร์มหมดเลยเรา ทำยังไงดีน๊า ฉันชักชอบเขาเข้าแล้วล่ะ คิมจุนซู’
“จะพาฉันไปเตียงได้ยังห๊ะ ไอ้เพื่อนรัก อยากจะอ้วกแย่แหละ เดี๋ยวก็อ้วกราดแกเลยดีไหม”
“เออ ๆ แปบสิวะ ก็บอกแล้วว่าตัวนายเองน่ะ ไม่ใช่นุ่น”
‘หนักยังกะหมีป่าแบบนี้ใครจะไปยกแกได้ว่ะ เฮ้อ เหนื่อย’
“เฮ้ย นายต้องอยู่เช็ดตัวให้ฉันด้วยนะปาร์คยูชอน”
“อะไรว่ะเนี่ย ฉันเป็นเพื่อนแกนะ ไม่ใช่คนใช้นาย สบายเกินไปแล้ว”
‘ตูก็น็อคเหมือนกันว่ะ นอนที่นี้แหละคืนนี้ หึหึ’
กุก กัก กุก กัก กุก กัก ...
“อะไรของมันฟ่ะ นอนดังกุกกักกุกกักเนี่ย น่ารำคาญชะมัด” ร่างเล็กนอนกลิ้งไปมา แต่เวลาก็ผ่านไปนานแล้ว เสียงนี้มันก็ยังดังอยู่
ร่างเล็กตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องของหมีป่าซาไกที่เขาต้องคอยหวาดระแวงอยู่เสมอ ..
จุนซูค่อยๆเปิดประตูออกทีละน้อย ทีละน้อย
“เฮ้ย นั่นมันอะไรน่ะ ? .... มันทำอะไรกันหน่ะ ?” ร่างเล็กเห็นภาพบาดตาบาดใจของทั้งสองฝ่าย
“ไอ้บ้าเอ๊ย หน้าด้านแล้วยังทำตัวน่ารังเกียจอีก อ้วกก ฉันชักจะไม่ไหวแล้วนะ”
‘ฉันไม่น่าตื่นมาอยู่อะไรที่มันอะเมซซิ่งไทยแลนดฺแบบนี้เลย ยิ่งฝันร้ายเข้าไปใหญ่’
“ไอ้บ้ายุนโฮ นายยย นายมันชอบไม้ป่าเดียวกันหรอกเรอะ ? ถึงว่าจูบฉันได้อย่างหน้าไม่อาย
“ให้ตายสิ ผมอยู่กับพวกชอบไม้ป่าเดียวกันหรือเนี่ย” จุนซูทำหน้าตาตื่นตระหนก เหงื่อเริ่มไหลออกท่วมตัว
‘นายควรจะกลับไปนอนได้แล้วนะ ยิ่งนายดูมันยิ่งอุบาทว์ตา’
‘แล้วอีกอย่างนายจะรับมือกับหมีป่าแรงควายนี้ยังไง หากวันนึงมันคิดจะแกล้งบ้าๆกับฉันอีก’
.. ให้ตายสิ โลกนี้ ช่างแปรปรวนจริงๆ
.
.
.
TBC.
.
.
.
.
.
.
TALK ; เอาล่ะคะ ก็เปนฟิคยาว แต่คงจะจบแล้วล่ะ อีกสองตอน
อืม ส่วนเรื่อง Two Hearts ก็จะแต่งต่อแหละ ^^" แต่งสลับกันไป อืมม อย่าลืมติดตาม
และที่สำคัน ติชมด้วยนะ เป็นน้องใหม่ไม่ค่อยมีฝีมือ หรือภาษาที่ใช้บรรยายเท่าไหร่
จริงๆ เคยแต่งแต่แบบว่าเป็นแต่คำพูดที่สื่อความรู้สึกไม่ค่อยมีบรรยายเท่าไหร่ แต่ก็ไม่มั่นใจเท่าไหร่ว่าจะทำให้ ชาวไร่ส้มเข้าใจได้ เลยเพิ่มบรรยาย [ซึ่งบรรยายได้ห่วยแตก ฮ่า ๆๆ]
เรื่องนี้แต่งไปก็ลุ้นไป ก็รอลุ้นต่อไปว่า เพื่อนรักทั้งสองเขาทำอะไรกัน ทำไมเซียต้องตกใจขนาดนั้น
ในที่มืดสลัวๆ ก็คงจะต้อง .....
ติดตามมมต่อไปนะ
.
.
.
นายยยยยย นายยยมันร้ายกาจ ฉันจะฆ่านายจองยุนโฮ อ๊ากกก ~!!!!!!
“ตายแน่ๆ รูมเมทผมอาละวาดซะแล้ว เรื่องนิดหน่อยทำไมต้องโกรธเป็นฝืนเป็นไฟด้วยห๊ะ ?”
ยุนโฮวิ่งวุ่นเพื่อหลบหนีการโจมตีของฝ่ายตรงข้าม
“ห๊ะ นายว่าไงนะ ยังมีหน้ามาบอกว่ามันเป็นเรื่องนิดหน่อยย นายยยย นายมันหน้าด้านจริง”
ร่างเล็กโวยวายกันใหญ่โต อีกฝ่ายก็วิ่งหนีแทบลืมหายใจ
จะไม่ให้วิ่งได้ไงล่ะ ก็จุนซูเขามีไม้กวาดที่ยาวพอๆกับขาของเจ้าตัวตนเหตุ
‘ผมก็คงต้องวิ่ง วิ่งและวิ่งไม่งั้นผมคงหัวแตกไปแล้ว อ๊ากก แม่จ๋าช่วยผมด้วย (TAT)’
ยุนโฮสะดุดกับขอบขาโต๊ะ เอาล่ะเสียท่าซะแล้ว
“หึหึ นายจะหนีฉันไปไหนพ้นอีกเรอะ ? จองยุนโฮ นายตายแน่ !!!!!!!” ร่างเล็กพูดเสร็จก็ทำท่าทำทางง้างไม้กวาดขึ้นสูงเหนือหัว กะจะฟาดให้หนุ่มร่างใหญ่เหลือตัวสองนิ้ว !
‘ผมคงอยู่ได้อีกไม่นาน แม่จ๋ามาปกป้องผมให้ห่างจากเด็กใจโหดนี่ที’
ยุนโฮหลับตาพริ้มดูท่าจะกลัวตายเหลือเกิน
“ฮ่า ๆๆๆๆๆๆ ฮิยะฮ่ะฮา~ นายนี่มันลูกหมีจริ๊งจริง .. แค่จะโดนไม้กวาดตีกะว่าฉันจะตีนายตายเลยรึไง”
ร่างเล็กขำขัน หัวเราะเยาะ ร่างใหญ่ว่าตัวใหญ่โตเสียเปล่า ..
“คะ..ใคร ใครว่าฉันกลัว ฉันว่าแล้วว แค่ฉันจูบนาย ทำไมนายต้องโกรธขนาดนั้น” ยุนโฮยืนขึ้น ยืดอกยอมรับอย่างเขิน
‘ฉันเสียฟอร์มเพราะนาย คิมจุนซู นายต้องเจอดี หึหึ’
ยุนโฮยิ้มกระหยิมอยู่ในใจ หึหึ นายเสร็จฉันแน่
“นายคิดจะทำอะไรห๊ะ ไอ้บ้าหยุดคิดบ้าๆเลยนะ” ร่างเล็กกล่าวเตือนร่างใหญ่ ร่างเล็กถอยหลังไปทีละก้าว ไม้กวาดหล่นลงจากมือด้วยความตื่นกลัว
ร่างใหญ่เดินยิ้มๆอย่างมีเลสนัยต์ ใบหน้าเรียบๆไร้อารมณ์บัดนี้กลับกลายเป็นคนหน้าตาหื่นกามขึ้นทันที
“นะ...นายยย นายจะปล้ำฉันเรอะ ไอ้บ้าฉันเกลียดนาย ผู้ชายหน้าด้าน”
ด้วยความกลัวสุดขีดร่างเล็ก ก็กระโดดเตะกล่องด้วยใจของจองยุนโฮ
“อ๊ากกกกกกกกก .. ไอ้บ้าจุนซู ฉันไม่ได้คิดจะปล้ำนาย คนอย่างนายมีอะไรให้ฉันสนใจ” ระหว่างที่ร่างใหญ่พูดมือทั้งสองก็กุมกล่องดวงใจไว้ สีหน้าเจ็บปวดได้ที่
แต่ดวงตาเขาช่างซุกซนจ้องมองด้วยความเยาะเย้ยไปยัง กล่องดวงใจฝ่ายตรงข้าม
‘มีอยู่แค่นั้น นายจะหวงอะไรนักหนา หึหึ จ้องเข้าไว้’
“ไอ้ลามก ผู้ชายแบบนี้มัน...มันพวกฉวยโอกาส นายต้องเจอนี้ !!” ร่างเล็กเดินเข้าไปใกล้จองยุนโฮ ด้วยใบหน้าที่สื่อเป็นนัยๆว่า
‘นายอยากลองดีใช่ไหม ได้เลยจัดให้! ’
“เฮ้ย ๆๆ นายจะทำอะไร” มือของร่างใหญ่ยังคงกุมกล่องด้วยใจอยู่ด้วยความเจ็บปวด
เขาตั้งรับกับการโจมตีครั้งใหม่ไม่ทันจึง ....
“ โอ๊ยยยยย นายมันบ้าเลือดชะมัด” ยุนโฮพูดออกมาอย่างเจ็บปวด
จุนซูบิดยอดอกยุนโฮทั้งยิกทั้งจิก [สงสารยุนโฮเป็นที่สุด]
“สมน้ำหน้า นายคงไม่รู้สินะ ว่าฉันจะเก็บจูบแรกของฉันให้คนที่ฉันรัก”
“แล้วไงล่ะ ฉันไม่แคร์อยู่แล้ว หึหึ งั้นแสดงว่าฉันได้จูบแรกของนาย ถ้าอยากจะเอาจูบแรกนายคืนก็มา kissกับฉันอีกทีสิ”
‘และแน่นอนว่านั่นไม่ใช่นายจองยุนโฮ’
.. ยังจะมาปากดี นายนี่มันหมีบ้าชัดๆ โดนขนาดนี้ยังจะกวนโอ๊ยกันอีก ฉันไม่รู้จะจัดการกับนายยังไงแล้ว ..
ร่างเล็กหลีกเลี่ยงที่จะทำร้ายจองยุนโฮต่อไป ร่างเล็กหันหลังออกไปจากประตูไม้สีโอ๊ค โดยเดินออกไปอย่างไร้จุดหมาย ..
“ฉันมาเป็นรูมเมทกับนายได้ไงเนี่ย พลาดจริงๆเลย กวนกันได้ทุกวัน ไอ้บ้าเอ๊ย ฉันไม่รู้จะรับมือยังไงกับนายแล้วนะ” ร่างเล็กบ่นพรึกพร่ำ สีหน้าบูดเบียว แก้มใสๆชมพูระเรื่อก็ป่องพอน่ารัก ปากเอิบอิ่มนั้นก็เม้มแน่น เห็นแล้วน่ารักไม่หยอก
“ยูชอนอา ออกมาหาฉันหน่อยได้ป่าว ?” ยุนโฮโทรศัพท์ไปหาปารฺคยูชอน เพื่อนซี้สมัยเรียนมัธยมปลาย
“อ่อออ ๆๆ โอเค ที่ไหนล่ะ” คนปลายสายตอบตกลง และนัดที่หมายกัน
“ที่เดิมนะ” ยุนโฮนัดที่หมายกับหนุ่มเสน่ห์แรง
“.... ที่ไหนอ่ะ”
“ โหยยย ไอ้บ้าเอ๊ย นายเคยจำอะไรได้บ้างไหม?”
“ไอ้นี่นิ ฉันจำได้หรอกน่า ฮ่า ๆ เพื่อนรักแล้วเจอกันในอีก สิบนาที”
ปาร์ค ยูชอน หนุ่มเจ้าเสน่ห์ เพลย์บอย นายแบบชื่อดังที่มีข่าวอื้อฉาวเกี่ยวกับดาราสาวมากมายแต่มันก็เป็นเรื่องที่เขาปกปิดเอาไว้ [หึหึ ปกปิดทำไมกัน โลกออกจะเปิดกว้าง]
เขาผู้นี้เคยชักชวนจองยุนโฮไปเป็นนายแบบร่วมกันแต่นั่นไม่ใช่งานถนัดของยุนโฮ แต่ยังไงเขาก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่ดี
ยุนโฮ นั่งรออยู่ภายในร้านสีขาวดูเรียบหรู ร่างใหญ่โต๊ะริมสุดด้านใน เพื่อกันสายตาคนภายนอก
“อ๊ะ ยุนโฮฉันมาแล้ว” ยูชอนมาตามนัดและยังทำท่าทางแปลกๆ กับยุนโฮ
“นายอย่ามาฮา ตอนนี้ฉันกำลังหาแผน” ยุนโฮเบือนหน้าหนียูชอนที่ทำท่าทางประหลาดๆ
‘นายไม่อายรึไง ทำท่าแบบนั้น ฉันล่ะอายแทนนายจริงๆ’
“นายมีเรื่องอะไรนักหนา ร้อยวันพันปีไม่เค๊ย ไม่เคยจะมานัดเจอฉันกลางค่ำกลางคืนแบบนี้” ยูชอนพูดจาเหมือนจะสงสัยแต่แล้วก็แอบน้อยใจตามนิสัยของเขา
“เอาน่า เออยูชอนนี่แค่เรื่องสมมุตินะ สมมุตินะเว่ย สมมุติ”
“โอ๊ยยยย รู้แล้วน่าว่าสมมุติ ย้ำอยู่ได้ ว่าไงล่ะ” ยูชอนเปลี่ยนสีหน้า จากที่สงสัยอยู่ก็ยิ่งสงสัยหนักเข้าไปใหญ่ ‘อะไรของมันฟ่ะ พูดดิพูด ตูรูน่าว่ามันไม่ใช่เรื่องสมมุติ หึหึ ไอ้หมีเอ๊ยฉันรู้ทันนายหรอกน่า’
“หากว่านาย นายอยากจะกำจัด รูมเมทนายจะทำยังไงว่ะ .. ฉันล่ะเบื่อไอ้รูมเมทคนนี้เต็มที”
‘หึหึ ไหนว่าเรื่องสมมุติไงฟ่ะ ไอ้หมีเอ๊ยนายมีไอคิวอยู่เท่าไหร่เนี่ย’
“ หึหึ ง่ายๆ หากเป็นผู้หญิงก็แกล้งปล้ำซะเลย ฮ่า ๆๆ”
หนุ่มเสน่ห์แรงผู้นี้คิดได้แค่ว่า ปล้ำ ปล้ำ และก็ปล้ำ =[]=
“ไอ้บ้า รูมเมทฉันเป็นผู้ชายเว่ย หน้าตาน่ารักแต่แม่งโหดได้อีก ฉันเจ็บตัวทุกวันเลย”
‘ฉันว่าเขาอ่ะคนปกติแต่แกอ่าแหละ ต้องไปกวนโอ๊ยอะไรเขาแน่ๆ ดูปากไอ้หมีมันดิ ใช่ย่อยที่ไหน ปากหมาอยู่ในปากหมีจริงๆ’
[ยูชอนพูดถูก ยุนโฮปากร้ายจะตายไป ฝากบอกเขาที]
“อื้มม เป็นผู้ชายเหรอ แกก็เล่นให้เสียเชิงเลยดิ หึหึ” หนุ่มเจ้าเสน่ห์ปาร์คยูชอน คิดได้แค่แกล้งปล้ำจริง ๆ
“อ๊า ~ ฉันไม่กล้าว่ะ ผู้ชายแบบนั้นแกล้งๆไปฉันเองเนี่ยแหละที่จะเจ็บตัวเปล่า ๆ” ยุนโฮคิดถึงภาพเมื่อเช้าวันนี้ โดนทั้งยิกทั้งจิก ทั้งเจ็บ ‘โอ๊ยยยย คิดแล้วเสียวเว่ย ไม่คุ้มเลยยย’
“งั้นก็บอกเขาไปตรงๆเหอะ จะได้จบไป เขาก็อาจจะเบื่อแกเต็มแก่แล้วเหมือนกันมั่ง”
ยูชอนออกความเห็นไปอย่างเรียบง่าย
“อืมมม ฉันจะลองดู”
พวกเขาทั้งสองก็นั่งคุยกันจนดึกดื่น เมาหัวทิ่มบ่อกันไปตามระเบียบ
คนที่ยังคอแข็งอยู่ก็คือหนุ่มเพลย์บอยปาร์คยูชอนก็ขับรถไปส่งที่อพาร์ทเมนต์ยุนโฮ
กิ๊งงง ก่องงง
“เปิดให้ผมหน่อยครับ ผมพายุนโฮมาส่ง”
“อ๊า ~ เราไม่ได้สั่งพิซซ่านะคร้าบบ มาส่งอะไรตอนเน๊ ~ !!” อีกฝ่ายร่างเล็กก็งัวเงียเหลือเกิน
“เปิดประตูเร็วๆสิครับ ผม .. ผมหนักนะครับ”
“อะไรกัน ยูชอน ฉันไม่ได้ตัวหนักขนาดนั้นน๊า นายอย่ามาบ่นหน่อยเล๊ยยย” ยุนโฮบ่นพึมพำ
“งั้นช่วยยืนเองด้วยครับคุณพี่ เมาเป็นหมายังจะปากดีอีก” ยูชอนปล่อยมือจองยุนโฮออก ทันใดนั้นยุนโฮก็ลงไปนั่งกับพื้นทันที [ไหนว่าไม่เมา แค่ยืนยังทรงตัวม่ายอยู่เล๊ย]
“โอ๊ะ !” ยูชอน อุทานขึ้น เหมือนว่าเขาจะตกตะลึงในความน่ารักที่แสนจะงัวเงียของคิมจุนซุเข้า
“เฮ้ย ! นายเป็นใคร นายมาทำไม ยุนโฮไม่อยู่หรอกยังไม่กลับ นายกลับไปเถอะ ฉันง่วงด้วย ฮ๊าววว ~”
‘คนอะไร ยิ่งหาวยิ่งน่ารัก ฉันว่าเราเปลี่ยนแผนดีกว่า หึหึ’
“ผมขอเข้าไปหน่อยนะครับ เฮ้ๆๆ ยุนโฮรูมเมทคุณ นอนเมาคาประตูอยู่นั้น ช่วยผมแบกเขาที”
“อ๊า ~ คุณเป็นเพื่อนนายนั่นใช่ไหม ลากเขาเข้ามาเองแล้วกัน” ร่างเล็กปากประตูไว้ให้แล้วเดินเข้าไปเปิดประตูห้องนอนยุนโฮไว้ให้
“โอ๊ะ โอ๊ยยยย ช่วยผมด้วยยย (TAT)”
‘คนง่วงจะตายอยู่แล้ว ทำมาอ่อนแอทีแบกมายังแบกได้เล้ยย’ จุนซูส่ายหน้าไปพลางๆ
“อ๊ะ ผมจะช่วยคุณ แปบนะ”
“คุณทำอะไรหน่ะ ?”
ร่างเล็กหยิบผ้าขนหนูผืนยาวมา และจัดการผูกคล้องไว้ที่เอวของหมีป่าซาไกไว้อย่างแน่นหนา
“ไม่ได้หรอก ผมต้องระวังตัวเองเสมอเมื่อผมอยู่กับเขา”
“อ่ออ ครับๆ แปลกดีเนอะ มีรูมเมทอย่างคุณคงปลอดภัยดีต่างคนต่างอยู่”
“จริงๆผมก็ไม่ได้เป็นคนแบบนี้หรอก ตั้งแต่มาเป็นรูมเมทกับนายเนี่ย ผมก็เลยต้องระวังตัวให้เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าเลยล่ะฮะ”
“เอ่ออ .. ผมปาร์คยูชอนนะฮะ เป็นเพื่อนไอ้หมีมัน เอ๊ย เป็นเพื่อนยุนโฮมันน่ะครับ ยินดีที่ได้รู้จัก”
“ผม คิมจุนซู ยินดีที่ได้รู้จัก” ยูชอนเอื้อมมือหมายจะshake handกับจุนซู
‘ไอ้บ้านี่ก็ตาเยิ้มได้อีกนะ อึ๋ย ขนลุก ฉันเป็นผู้ชายนะเว่ย ยังจะมาคิดลามกอีก มือฉันก็คงไม่ได้จับหรอกชาตินี้’
“ผมไปนอนก่อนนะ” ร่างเล็กเดินกลับหลังกลับไป โดยปล่อยให้มือใหญ่ๆยื่นออกมาอยู่อย่างนั้น
‘เสียฟอร์มหมดเลยเรา ทำยังไงดีน๊า ฉันชักชอบเขาเข้าแล้วล่ะ คิมจุนซู’
“จะพาฉันไปเตียงได้ยังห๊ะ ไอ้เพื่อนรัก อยากจะอ้วกแย่แหละ เดี๋ยวก็อ้วกราดแกเลยดีไหม”
“เออ ๆ แปบสิวะ ก็บอกแล้วว่าตัวนายเองน่ะ ไม่ใช่นุ่น”
‘หนักยังกะหมีป่าแบบนี้ใครจะไปยกแกได้ว่ะ เฮ้อ เหนื่อย’
“เฮ้ย นายต้องอยู่เช็ดตัวให้ฉันด้วยนะปาร์คยูชอน”
“อะไรว่ะเนี่ย ฉันเป็นเพื่อนแกนะ ไม่ใช่คนใช้นาย สบายเกินไปแล้ว”
‘ตูก็น็อคเหมือนกันว่ะ นอนที่นี้แหละคืนนี้ หึหึ’
กุก กัก กุก กัก กุก กัก ...
“อะไรของมันฟ่ะ นอนดังกุกกักกุกกักเนี่ย น่ารำคาญชะมัด” ร่างเล็กนอนกลิ้งไปมา แต่เวลาก็ผ่านไปนานแล้ว เสียงนี้มันก็ยังดังอยู่
ร่างเล็กตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องของหมีป่าซาไกที่เขาต้องคอยหวาดระแวงอยู่เสมอ ..
จุนซูค่อยๆเปิดประตูออกทีละน้อย ทีละน้อย
“เฮ้ย นั่นมันอะไรน่ะ ? .... มันทำอะไรกันหน่ะ ?” ร่างเล็กเห็นภาพบาดตาบาดใจของทั้งสองฝ่าย
“ไอ้บ้าเอ๊ย หน้าด้านแล้วยังทำตัวน่ารังเกียจอีก อ้วกก ฉันชักจะไม่ไหวแล้วนะ”
‘ฉันไม่น่าตื่นมาอยู่อะไรที่มันอะเมซซิ่งไทยแลนดฺแบบนี้เลย ยิ่งฝันร้ายเข้าไปใหญ่’
“ไอ้บ้ายุนโฮ นายยย นายมันชอบไม้ป่าเดียวกันหรอกเรอะ ? ถึงว่าจูบฉันได้อย่างหน้าไม่อาย
“ให้ตายสิ ผมอยู่กับพวกชอบไม้ป่าเดียวกันหรือเนี่ย” จุนซูทำหน้าตาตื่นตระหนก เหงื่อเริ่มไหลออกท่วมตัว
‘นายควรจะกลับไปนอนได้แล้วนะ ยิ่งนายดูมันยิ่งอุบาทว์ตา’
‘แล้วอีกอย่างนายจะรับมือกับหมีป่าแรงควายนี้ยังไง หากวันนึงมันคิดจะแกล้งบ้าๆกับฉันอีก’
.. ให้ตายสิ โลกนี้ ช่างแปรปรวนจริงๆ
.
.
.
TBC.
.
.
.
.
.
.
TALK ; เอาล่ะคะ ก็เปนฟิคยาว แต่คงจะจบแล้วล่ะ อีกสองตอน
อืม ส่วนเรื่อง Two Hearts ก็จะแต่งต่อแหละ ^^" แต่งสลับกันไป อืมม อย่าลืมติดตาม
และที่สำคัน ติชมด้วยนะ เป็นน้องใหม่ไม่ค่อยมีฝีมือ หรือภาษาที่ใช้บรรยายเท่าไหร่
จริงๆ เคยแต่งแต่แบบว่าเป็นแต่คำพูดที่สื่อความรู้สึกไม่ค่อยมีบรรยายเท่าไหร่ แต่ก็ไม่มั่นใจเท่าไหร่ว่าจะทำให้ ชาวไร่ส้มเข้าใจได้ เลยเพิ่มบรรยาย [ซึ่งบรรยายได้ห่วยแตก ฮ่า ๆๆ]
เรื่องนี้แต่งไปก็ลุ้นไป ก็รอลุ้นต่อไปว่า เพื่อนรักทั้งสองเขาทำอะไรกัน ทำไมเซียต้องตกใจขนาดนั้น
ในที่มืดสลัวๆ ก็คงจะต้อง .....
ติดตามมมต่อไปนะ