First Kiss 5
posted on 10 Mar 2008 23:27 by charisma-hs
Title : First Kiss {รักแสนหวาน} 5
Author : CraRisMa-hS
Couple : Hosu
Rating : G
Genre : AU , Romance
Chapter : 5
อยู่ด้วยกันตลอดไป เอาไหม?
.
.
.
เช้าวันนี้เป็นเหมือนเคยทุกวัน แสงแดดอ่อนๆแตะกระทบร่างเล็ก คิมจุนซูก้าวเท้าออกมายังห้องนอนสีฟ้านั้น
“สวัสดีคับพี่ ทำไมตื่นเช้าจัง” จุนซูยิ้มละมุน
“จริงๆแล้วพี่เป็นคนตื่นเช้าน่ะ” ยุนโฮตอบกลับ สีหน้าฉายแววขี้เล่น หยอกล้อน้องชายตั้งแต่เช้า
‘ขี้คุยจริงๆเลย ฉันไม่เคยเห็นนายตื่นก่อนฉันสักวัน’ ร่างเล็กคิดในใจพลางส่ายหัวเบาๆ
ร่างเล็กเลี่ยงที่จะไม่พูดอะไร เขาเดินหันหลังไปใส่ถุงเท้าและเตรียมตัวออกไป
‘เดี๋ยวเซ่ นายไม่เห็นรึไงว่าฉันอุตส่าห์ทำกับข้าวไว้ให้นายเนี่ย หันกลับมาเดี๋ยวนี้นะ คิมจุนซู’ ยุนโฮคิดในใจ ร่างใหญ่ทำท่าเหมือนจะสะกดจิตให้ร่างเล็กหันกลับมา สีหน้าจองยุนโฮดูจริงจังและเพ่งไปยังจุดๆเดียว
‘นายต้องหันกลับมา ฉันจะนับหนึ่งถึงสาม’ ยุนโฮรวมสายตาไปยังแผ่นหลังของร่างเล็ก
‘ นับหนึ่ง ’
‘ นับสอง ’
‘นับ .. ’
ทันใดนั้น ร่างเล็กก็หันกลับหลังมา
กลับหลังไปหา ..
กระเป๋านักเรียน
จุนซูรีบร้อนถึงกับลืมกระเป๋านักเรียนได้ และลืมที่จะกล่าวล่าพี่ชายจองยุนโฮ
“นี่ จุนซู นายไม่กินอะไรรองท้องไปซะหน่อยเหรอ .. อื้มมม หอมน่ากินมากเลยนะ นายไม่กินสักหน่อยเหรอ”ร่างใหญ่ทำท่าสูดกลิ่นของอาหารที่ได้ทำเอาไว้สำหรับร่างเล็กนั้น
แต่ไม่มีทีท่าที่ร่างเล็กจะเดินกลับมายังโต๊ะอาหารหลังห้องเลย
“ไม่ล่ะคับ ผมสายแล้ว” ร่างเล็กโน้มคอลงคำนับ ก่อนจะก้าวเท้าออกไป
“ขอบคุณมากคับ” ร่างเล็กกล่าวขึ้นเบาๆหลังประตูนั้น รอยยิ้มละมุนนั้นเบิกกว้าง แววตาฉายแววถึงความอบอุ่นและความอิ่มใจที่เขาไม่เคยได้รับมาก่อน
ตัวเขาเองไม่เคยมีพี่ชายและไม่เคยมีน้องสาว แน่นอนว่าเขาเป็นลูกคนเดียว เขาต้องการที่จะได้รับการปกป้องและต้องการเป็นคนที่สามารถปกป้องคนอื่นได้เช่นกัน
แต่เขากลับต้องแข็งแกร่งและสามารถอยู่คนเดียวได้เมื่อมีเรื่องมากระทบจิตใจเขา
หากแต่ภายในไม่ได้แข็งแกร่งอย่างที่เป็นอยู่ ...
= = = = =
ณ โรงเรียนฮวาแทชอน เวลาเที่ยงตรง
“จุนซูอา .. มีคนรอพบนายอยู่ที่หน้าโรงเรียน” เพื่อนของร่างเล็กเอ่ย
“ขอบใจมาก ใครอ่ะ” ร่างเล็กถามเพื่อนคนนึง
“ฉันไม่ได้เป็นญาติเขานี่ รู้แต่ว่าเป็นผู้ชายน่ะ”
‘ถามดีๆก็ยังกวนกันได้ .. สงสัยยุนโฮรึเปล่านะ แล้วเขามาทำไมตอนนี้’
-
-
-
ร่างเล็กวิ่งมายังที่นัดหมาย
“พี่ มาทำไมเนี่ย นี่มันเป็นเวลาพักของผมนะ”
“ฉันเป็นห่วงนายไงเล่า”
‘เฮ้ย ไอ้นี่มันจะมาไม้ไหนเนี่ย เป็นห่วงงั้นเหรอ หึหึ’
“ฉันแค่ .. แค่กลัวว่านายจะไม่ได้กินข้าว” ยุนโฮซ่อนกล้องข้าวไว้ด้านหลัง
“แล้วยังไง .. แล้วนั้นอะไรน่ะ ข้างหลังพี่อ่ะ” ร่างเล็กพยายามดึงมือของยุนโฮที่ซ้อนไว้ด้านหลัง
หน้าอกของพวกเขาชนกัน หน้าผากของร่างเล็กกระทบกับจมูกโด่งได้รูปนั้นเข้า !!
ร่างเล็กรู้สึกถึงความอบอุ่นอีกครั้งและยังเขินอายกับสิ่งที่เกิดขึ้น เมื่อรู้สึกตัวได้จุนซูก็หันหลังหนี
ร่างใหญ่จองยุนโฮ ไม่รีรอที่จะโอบกอดร่างเล็กเอาไว้ไม่ให้ไปไหน ในเวลานี้ยุนโฮมีความสุขที่สุด
มีความสุขทุกครั้งที่ได้กอดร่างเล็กเอาไว้
“นายไม่อายคนอื่นรึไง ปล่อยได้แล้ว ฉันอายคนอื่นเขา” จุนซูพยายามแกะมือของยุนโฮออกแต่ไม่มีผล
“ฉันไม่อยากปล่อยนายไป ก็แค่นั้นเอง”
“แต่มันคงไม่ใช่ตอนนี้และเวลานี้ คุณคือพี่ชายของผมนะ” ร่างเล็กพูดน้ำเสียงนิ่ง
‘นายยังจะย้ำชัดไปไหน คำว่าพี่ชาย ฉันไม่ลืมฐานะของฉันหรอก ฐานะที่นายยัดเยียดให้ฉัน ฉันกำลังทำใจยอมรับมันอยู่ไง’
ร่างใหญ่ปล่อยมือออก และยืนก้มหน้านิ่งอยู่อย่างนั้น
บางอย่างกำลังเคลื่อนไหว
ครืดดดดดด โครกกกก ครากกก ~
“ฮ่า ๆๆ น้องชายฉันหิวข้าวแย่แล้วสินะ ท้องร้องเสียงดังขนาดนั้น” ร่างใหญ่หัวเราะร่าไม่หยุด
‘น่าขายหน้าชะมัด คิมจุนซู หิวหิวหิ๊ววว’ ร่างเล็กจับท้องของเขาเอาไว้มันยังคงดังอยู่อย่างนั้น
ทั้งสองเดินไปยังที่นั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ดูร่มรื่น มีลมพัดเย็นสบายไม่ต้องไปนั่งอุดอู้อยู่ภายในโรงอาหาร
“นี่ไง ฉันเลยมีข้าวกล่องมาให้นาย” ยุนโฮชูกล่องข้าวสีฟ้าซึ่งผูกโบว์สีขาวอยู่ภายนอก
“พี่ทำมันเองทั้งหมดเลยเหรอ” ร่างเล็กถามด้วยสีหน้าที่แปลกใจ
“ใช่ นายคิดว่ามันเป็นยังไงล่ะ ออกจะน่ากินนะ”
“ผมคงไม่ตายจากการกินข้าวเกรดต่ำนี่หรอกนะ” จุนซูมีสีหน้าที่ไม่ค่อยอยากจะกินมันสักเท่าไหร่
ช้อนสีเงินถูกยกขึ้นมาชิดริมฝีปาก จุนซูหันไปหาร่างใหญ่ส่งสายตาบ่งบอกว่า ผมต้องกินมันจริงๆเหรอ
ร่างเล็กอ้าปากกว้างกลืนข้าวผัดกิมจิลงสู่ลำคอ ร่างใหญ่นั่งลุ้นจับใจว่ารสชาติผัดกิมจิฝีมือตนเองจะเป็นอย่างไร ร่างเล็กยิ้มอย่างพอใจและตักมันขึ้นอีกครั้ง อีกครั้ง จนหมด
“เห็นไหม .. มันไม่ได้แย่ขนาดนั้นซะหน่อย” ยุนโฮฉีกยิ้มให้ร่างเล็ก
‘ใช่ มันไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น’ จุนซูคิดในใจ
“ผมแค่หิวเลยกินมันหมดก็เท่านั้นเอง” ร่างเล็กเลี่ยงที่จะแสดงอาการใดๆ
“ โอ๊ะ อยู่เฉยๆนะ” ยุนโฮพูด พลางหยิบผ้าเช็ดหน้าสีครีมขึ้น
ร่างใหญ่บรรจงเช็ดคราบอาหารที่ติดอยู่ที่ริมฝีปากเอิบอิ่มนั้น ร่างเล็กสะดุ้งตัวเล็กน้อยเมื่อมือร่างใหญ่เข้ามาใกล้ แต่ก็ยอมให้เช็ดริมฝีปากนั้นแต่โดยดี
ตืดดด ตืดดดด ~ โทรศัพท์ร่างใหญ่สั่นขึ้น
ปาร์ค ยูชอน .. โทรเข้ารับสาย
ร่างใหญ่กดตัดสายไป
"ทำไมพี่ไม่รับสายล่ะ กดตัดเฉยเลย" ร่างเล็กเอ่ยถาม
"พี่ไม่รู้เบอร์ใครนี่ อาจจะเป็นคนโรคจิตก็ได้เลยกดตัดไป" ยุนโฮโกหกจุนซู รู้ทั้งรู้ว่านั่นคือเบอร์เพื่อนรักของเขา
"พี่ต้องไปก่อนนะ ตั้งใจเรียนล่ะน้องรัก" ยุนโฮลูบหัวร่างเล็กเบาๆก่อนจะลุกขึ้น แล้วเดินจากไป
"อ่าว แล้วกล่องข้าวเนี่ย ? โหเอ๊ยภาระฉันอีกแล้ว" จุนซูบ่นพึมพำพลางเก็บห่อข้าวปิดฝาผูกโบว์เรียบร้อยดั่งเดิม
ร่างเล็กเดินกลับไปยังชั้นเรียน เพื่อเตรียมตัวเรียนวิชาต่อไป
"มีคนมารอพบเธอน่ะ คิมจุนซู" เพื่อนคนนึงเอ่ย
"เออ รู้แล้วว่าใคร" ร่างเล็กตอบกลับไป
จุนซูคิดว่าเป็นยุนโฮเพราะว่า ยุนโฮได้ลืมกล่องข้าวไว้ที่เขา
แต่ร่างเล็กคิดผิดถนัด ที่จริงแล้วเขาคนนั้นคือ แบ ซึลกิ
"เอ่ออ สวัสดีคับ คุณแบ ซึลกิ" จุนซูอึ้งไปพักนึง เมื่อเรียกสติคืนมาได้ก็กล่าวทักทาย หญิงสาวตรงหน้า
"สวัสดีค่ะ คุณคิม จุนซู" ซึลกิ กล่าวทักทาย
"คุณรู้ได้ไงว่าผมเรียนอยู่ที่นี่" ร่างเล็กเปิดบทสนทนาขึ้น
"อ๋อ คือฉันถ่ายละครแถวๆนี้ แล้วเห็นยุนโฮเดินออกมาจากที่นี่ ก็เลยแวะถามเขาว่ามาหาใครน่ะคะ" ซึลกิ พูดอธิบายให้ร่างเล็กอย่างกระจ่างแจ้ง
"อ่อ อย่างนั้นเหรอคับ"
เขาทั้งสองพูดคุยกันได้สักพักก็ต้องแยกย้ายกันไป
กิ๊งงง ก่องงง ~
"ผมต้องไปเรียนแล้วคับ ไปก่อนนะคับพี่สาว" จุนซูโค้งคำนับหญิงสาวที่เขาเรียกว่าพี่สาวนั้น ก่อนจะรีบววิ่งกลับชั้นขึ้นไปเรียน
'แล้วนายจะได้เป็นพี่สาวฉันสมใจแน่นอน คิมจุนซู'
= = = = =
"กลับมาแล้วคร้าบบบ .. " จุนซูเปิดประตูไม้สีโอ๊คเข้ามาบริเวณบ้าน ร่างเล็กถอดรองเท้า ถุงเท้าออกก่อนจะมุ่งตรงไปยังโต๊ะทานอาหาร
"โอ๊ะ .. โน๊ตข้อความของนายนั่นนี่" จุนซูหยิบโน๊ตกระดาษสีขาวแผ่นเล็กๆขึ้นมาอ่าน
"ทำไมนายต้องประหยัดขนาดนั้นด้วยเนี่ย ต่อไปฉันจะเลี้ยงดูนายเอง หึหึ กับข้าวฉันซื้อเอาไว้อยู่ในตู้เย็น วันนี้ฉันมีงานต้องทำ กลับดึกหน่อยอย่าเพิ่งล็อคบ้านล่ะ ... พี่ยุนโฮ"
"อ่ออ รู้แล้วน่า ว่าแต่นายนั่นซื้อไรมาให้ฉันน๊า"
ว่าแล้วร่างเล็กก็เปิดตู้เย็นสีดำออก สำรวจภายในตู้เย็นนั้นว่ามีอะไรที่พี่ชายเขาซื้อไว้ให้
"โอ๊ะ น่ากินจังเลยยยย ... กินล่ะนะ" จุนซูหยิบภาชนะคล้ายชามสีดำที่ห่อฟรอยด้านบนไว้นำเข้าไปอุ่นในไมโครเวฟ
'แต่ฉันก็ชอบข้าวผัดกิมจิของพี่มากกว่า' จุนซูคิดในใจ รอยยิ้มเบิกกว้าง ดูอิ่มอกอิ่มใจอย่างบอกไม่ถูก
-
-
-
-
ตอนนี้เป็นเวลา ห้าทุ่มสิบห้านาที
ร่างเล็กเปิดทีวีดูรายการต่างๆเพื่อนเป็นการรอพี่ชายของเขา
แต่ผ่านไปหลายนาทีแล้ว ก็ยังไม่มีที่ท่าว่าจะกลับมา
"โหยยยย .. ง่วงแล้วนะ เมื่อไหร่จะกลับมาเนี่ย" จุนซูนั่งอยู่บนโซฟาสีขาวครีมๆ นอนเลื้อยไปมา
ร่างเล็กพยายามข่มตาไม่ให้เข้าสู่ห้วงนิทรา
เขาลืมไปแล้วหรืออย่างไรกับความรู้สึกเดิมๆนั้น ไม่ยอมรับความเป็นจริงนั้น
เขาไม่จำเป็นต้องนั่งรอคอยคนที่เขาไม่เคยเห็นว่าสำคัญ
เขาไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงกับความรู้สีกของคนๆนั้นถึงแม้คนๆนั้นจะรู้สึกแย่แค่ไหน
เขาไม่จำเป็นต้องใส่ใจกับคนที่เขาไม่อยากเข้าใกล้
แต่ตอนนี้ความรู้สึกนั้นอาจเปลี่ยนไป เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น
ร่างเล็กไม่เคยถามใจตัวเองเลยสักครั้ง ว่าทำไมเขาถึงต้องข่มตารอคนๆนั้น
เพื่ออะไร เพื่อจะได้เห็นหน้าก่อนเข้านอนงั้นหรือ ?
หากว่าพี่ชายของเขากลับมาแล้ว เขาจะทำอะไรได้อีก นอกจากนอนข่มตาอยู่นิ่งๆ ไม่ยอมพูดจา
มันเป็นความรู้สึกที่ประหลาดเหลือเกิน
....
แอ๊ดดดด ~
เสียงประตูดังขึ้น ร่างใหญ่ค่อยๆเปิดประตูอย่างช้าๆ
แต่ปรากฎว่า ร่างเล็กได้หลับใหลเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว ..
'ทำไมมานอนตรงนี้นะ ทีวีก็ไม่ปิด ผ้าก็ไม่ห่ม อยากเป็นไข้อีกรึไงนะ เด็กคนนี้' ยุนโฮคิดในใจพลางเดินไปที่ห้องร่างเล็กเพื่อหยิบผ้าห่ม มาห่อหุ้มกายของร่างเล็กเอาไว้
ยุนโฮเฝ้ามองร่างเล็กที่ยังคงหลับใหลอยู่บนโซฟานุ่มๆนั้นไว้ตลอด
ร่างใหญ่พอใจเสมอที่ได้เห็นร่างเล็กนอนหลับใหล เขาตกต้องมนตราอีกครั้ง
ยุนโฮนั่งจ้องมองคนที่เขารักอยู่อย่างนั้น นานหลายนาที หลายชั่วโมง
จนหลับไป หัวของเขาชนกัน ลมหายใจกระทบกับแก้มใสของร่างเล็ก มือของยุนโฮกุมมือเล็กๆของจุนซูเอาไว้ เขาหลับไปพร้อมๆกันและ ..
'เฮ้ยยยย .. ตกใจหมดเลย ทำไมเขาไม่เข้าไปนอนข้างใน' จุนซูตื่นขึ้นในกลางดึก ร่างเล็กสะดุ้งเพราะตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นพี่ชายมานอนแนบกายอยู่ข้างๆ
'แล้วฉันจะทำยังไงดี ฉันปวดฉี่แต่ลุกออกไปไม่ได้' จุนซูพยายามวางมือใหญ่นั้นลงกับโซฟานุ่มๆนั้น โดยที่เขาไม่อยากให้พี่ชายตื่นขึ้นอีกคน
"อ๊า ~ ในที่สุดก็ออกมาได้ซะที" จุนซูพูดเสียงเบา ก่อนจะย่องเข้าห้องน้ำโวยฝีเท้าที่เงียบที่สุด
'พี่ทำให้ผมอมยิ้มทุกครั้ง ที่ผมได้ใกล้พี่ แต่ผมคงต้องห้ามใจเอาไว้ เพราะคุณคือพี่ชายของผมไปเสียแล้ว' จุนซูยังคงสับสนกับความรู้สึกเขาทรุดลงกับพื้นภายในห้องน้ำนั้น
เสียงสะอื้นเบาๆ ของเขาเหมือนจะเล็ดลอดออกไปสู๋ภายนอก
"ฉันแค่อยากดูแลนายให้ดีที่สุด นายอย่ารำคาญฉันเลย ฉันแค่อยากเป็นพี่ชายของนายให้ดีเท่านั้น"
"พี่จะทำยังไงดี เพื่อที่พี่จะได้ไม่ต้องรักนายมากเกินไป"
ร่างใหญ่ยืนอยู่อีกด้านนึงของประตูห้องน้ำ เขาทรุดลงนั่งอยู่อย่างนั้นเหมือนกัน ความรู้สึกเหมือนกับว่าเขาทั้งสองนั่งพิงหลังให้กัน แต่ติดที่ผนังบางๆที่กั้นเขาทั้งสองไว้
"พี่ไม่ควรทำแบบนี้ผมผิดเอง"
'ผมผิดเองที่ปล่อยให้คุณเป็นได้แค่พี่ชาย และผมไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกแบบนี้ยังไง ผมควรทำยังไงดีคับ พี่ยุนโฮช่วยบอกผมที'
"จะยังไงก็แล้วแต่ นายต้องอยู่กับฉันตลอดไป เราจะเป็นพี่น้องรูมเมทกันแบบนี้ตลอดไป ได้ไหม"
ร่างใหญ่ถามขึ้น
"ผมไม่สัญญาหรอกนะ"
'ว่าผมจะเป็นน้องคุณได้นานแค่ไหน ผมแค่สับสนในเวลานี้เท่านั้น'
"ขอเวลาผมหน่อยนะ พี่ยุนโฮ" ร่างเล็กร้องขอผู้เป็นพี่
'ฉันก็ขอเวลา ขอเวลาให้ฉันได้พิสูจน์กับนาย นายต้องยอมรับฉันให้ได้ อดทนเอาไว้นะ'
... แค่พี่ชายคนนี้รักนายมากเหลือเกิน ...
.
.
.
TBC.
-
TALK ; เอาล่ะ จบกันทีกับตอนที่ 5 เย่ หลังจากไปทำธุระมา 1 วัน
ความรู้สึกของทั้งสองเริ่มชัดเจนขึ้น แต่ยังไงจุนซูก็ยังคงสับสนอยู่ดี
เมื่อไหร่จะบอกกันไปตรงๆซะทีเนอะ น้องยังคงรับความจิงไม่ได้ว่าได้รักพี่หมีของเราไปแล้ว !
อีกฝ่ายหนึ่งก็ยังเดาไม่ถูกเหมือนกันเนอะ ว่าเจ๊แบ จะคิดแผนอะไรอีก
แล้ว ยุนโฮตัดขาดกับ ยูชอนไปแล้วหรือ ก็คอยติดตามกัน
ยิ่งเขียนเรื่องนี้ ยิ่งสนุกไปเรื่อยๆ
เฮ้อออ.. ยังไม่ได้ฤกษ์แต่ง Two Hearts เลย T^T
ขอข้อติ-ชม เหมียนนนเดิม !!
คอมเม้นเยอะ ๆๆ นะค๊า
อ่านไปก็มีความสุขดีคะ เป็นกำลังใจให้คนแต่งต่อไป
เพราะตอนนี้เหี่ยวเฉาเหลือเกิน =[]=
ไปล๊าคะ บายยยย ,, *
Author : CraRisMa-hS
Couple : Hosu
Rating : G
Genre : AU , Romance
Chapter : 5
อยู่ด้วยกันตลอดไป เอาไหม?
.
.
.
เช้าวันนี้เป็นเหมือนเคยทุกวัน แสงแดดอ่อนๆแตะกระทบร่างเล็ก คิมจุนซูก้าวเท้าออกมายังห้องนอนสีฟ้านั้น
“สวัสดีคับพี่ ทำไมตื่นเช้าจัง” จุนซูยิ้มละมุน
“จริงๆแล้วพี่เป็นคนตื่นเช้าน่ะ” ยุนโฮตอบกลับ สีหน้าฉายแววขี้เล่น หยอกล้อน้องชายตั้งแต่เช้า
‘ขี้คุยจริงๆเลย ฉันไม่เคยเห็นนายตื่นก่อนฉันสักวัน’ ร่างเล็กคิดในใจพลางส่ายหัวเบาๆ
ร่างเล็กเลี่ยงที่จะไม่พูดอะไร เขาเดินหันหลังไปใส่ถุงเท้าและเตรียมตัวออกไป
‘เดี๋ยวเซ่ นายไม่เห็นรึไงว่าฉันอุตส่าห์ทำกับข้าวไว้ให้นายเนี่ย หันกลับมาเดี๋ยวนี้นะ คิมจุนซู’ ยุนโฮคิดในใจ ร่างใหญ่ทำท่าเหมือนจะสะกดจิตให้ร่างเล็กหันกลับมา สีหน้าจองยุนโฮดูจริงจังและเพ่งไปยังจุดๆเดียว
‘นายต้องหันกลับมา ฉันจะนับหนึ่งถึงสาม’ ยุนโฮรวมสายตาไปยังแผ่นหลังของร่างเล็ก
‘ นับหนึ่ง ’
‘ นับสอง ’
‘นับ .. ’
ทันใดนั้น ร่างเล็กก็หันกลับหลังมา
กลับหลังไปหา ..
กระเป๋านักเรียน
จุนซูรีบร้อนถึงกับลืมกระเป๋านักเรียนได้ และลืมที่จะกล่าวล่าพี่ชายจองยุนโฮ
“นี่ จุนซู นายไม่กินอะไรรองท้องไปซะหน่อยเหรอ .. อื้มมม หอมน่ากินมากเลยนะ นายไม่กินสักหน่อยเหรอ”ร่างใหญ่ทำท่าสูดกลิ่นของอาหารที่ได้ทำเอาไว้สำหรับร่างเล็กนั้น
แต่ไม่มีทีท่าที่ร่างเล็กจะเดินกลับมายังโต๊ะอาหารหลังห้องเลย
“ไม่ล่ะคับ ผมสายแล้ว” ร่างเล็กโน้มคอลงคำนับ ก่อนจะก้าวเท้าออกไป
“ขอบคุณมากคับ” ร่างเล็กกล่าวขึ้นเบาๆหลังประตูนั้น รอยยิ้มละมุนนั้นเบิกกว้าง แววตาฉายแววถึงความอบอุ่นและความอิ่มใจที่เขาไม่เคยได้รับมาก่อน
ตัวเขาเองไม่เคยมีพี่ชายและไม่เคยมีน้องสาว แน่นอนว่าเขาเป็นลูกคนเดียว เขาต้องการที่จะได้รับการปกป้องและต้องการเป็นคนที่สามารถปกป้องคนอื่นได้เช่นกัน
แต่เขากลับต้องแข็งแกร่งและสามารถอยู่คนเดียวได้เมื่อมีเรื่องมากระทบจิตใจเขา
หากแต่ภายในไม่ได้แข็งแกร่งอย่างที่เป็นอยู่ ...
= = = = =
ณ โรงเรียนฮวาแทชอน เวลาเที่ยงตรง
“จุนซูอา .. มีคนรอพบนายอยู่ที่หน้าโรงเรียน” เพื่อนของร่างเล็กเอ่ย
“ขอบใจมาก ใครอ่ะ” ร่างเล็กถามเพื่อนคนนึง
“ฉันไม่ได้เป็นญาติเขานี่ รู้แต่ว่าเป็นผู้ชายน่ะ”
‘ถามดีๆก็ยังกวนกันได้ .. สงสัยยุนโฮรึเปล่านะ แล้วเขามาทำไมตอนนี้’
-
-
-
ร่างเล็กวิ่งมายังที่นัดหมาย
“พี่ มาทำไมเนี่ย นี่มันเป็นเวลาพักของผมนะ”
“ฉันเป็นห่วงนายไงเล่า”
‘เฮ้ย ไอ้นี่มันจะมาไม้ไหนเนี่ย เป็นห่วงงั้นเหรอ หึหึ’
“ฉันแค่ .. แค่กลัวว่านายจะไม่ได้กินข้าว” ยุนโฮซ่อนกล้องข้าวไว้ด้านหลัง
“แล้วยังไง .. แล้วนั้นอะไรน่ะ ข้างหลังพี่อ่ะ” ร่างเล็กพยายามดึงมือของยุนโฮที่ซ้อนไว้ด้านหลัง
หน้าอกของพวกเขาชนกัน หน้าผากของร่างเล็กกระทบกับจมูกโด่งได้รูปนั้นเข้า !!
ร่างเล็กรู้สึกถึงความอบอุ่นอีกครั้งและยังเขินอายกับสิ่งที่เกิดขึ้น เมื่อรู้สึกตัวได้จุนซูก็หันหลังหนี
ร่างใหญ่จองยุนโฮ ไม่รีรอที่จะโอบกอดร่างเล็กเอาไว้ไม่ให้ไปไหน ในเวลานี้ยุนโฮมีความสุขที่สุด
มีความสุขทุกครั้งที่ได้กอดร่างเล็กเอาไว้
“นายไม่อายคนอื่นรึไง ปล่อยได้แล้ว ฉันอายคนอื่นเขา” จุนซูพยายามแกะมือของยุนโฮออกแต่ไม่มีผล
“ฉันไม่อยากปล่อยนายไป ก็แค่นั้นเอง”
“แต่มันคงไม่ใช่ตอนนี้และเวลานี้ คุณคือพี่ชายของผมนะ” ร่างเล็กพูดน้ำเสียงนิ่ง
‘นายยังจะย้ำชัดไปไหน คำว่าพี่ชาย ฉันไม่ลืมฐานะของฉันหรอก ฐานะที่นายยัดเยียดให้ฉัน ฉันกำลังทำใจยอมรับมันอยู่ไง’
ร่างใหญ่ปล่อยมือออก และยืนก้มหน้านิ่งอยู่อย่างนั้น
บางอย่างกำลังเคลื่อนไหว
ครืดดดดดด โครกกกก ครากกก ~
“ฮ่า ๆๆ น้องชายฉันหิวข้าวแย่แล้วสินะ ท้องร้องเสียงดังขนาดนั้น” ร่างใหญ่หัวเราะร่าไม่หยุด
‘น่าขายหน้าชะมัด คิมจุนซู หิวหิวหิ๊ววว’ ร่างเล็กจับท้องของเขาเอาไว้มันยังคงดังอยู่อย่างนั้น
ทั้งสองเดินไปยังที่นั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ดูร่มรื่น มีลมพัดเย็นสบายไม่ต้องไปนั่งอุดอู้อยู่ภายในโรงอาหาร
“นี่ไง ฉันเลยมีข้าวกล่องมาให้นาย” ยุนโฮชูกล่องข้าวสีฟ้าซึ่งผูกโบว์สีขาวอยู่ภายนอก
“พี่ทำมันเองทั้งหมดเลยเหรอ” ร่างเล็กถามด้วยสีหน้าที่แปลกใจ
“ใช่ นายคิดว่ามันเป็นยังไงล่ะ ออกจะน่ากินนะ”
“ผมคงไม่ตายจากการกินข้าวเกรดต่ำนี่หรอกนะ” จุนซูมีสีหน้าที่ไม่ค่อยอยากจะกินมันสักเท่าไหร่
ช้อนสีเงินถูกยกขึ้นมาชิดริมฝีปาก จุนซูหันไปหาร่างใหญ่ส่งสายตาบ่งบอกว่า ผมต้องกินมันจริงๆเหรอ
ร่างเล็กอ้าปากกว้างกลืนข้าวผัดกิมจิลงสู่ลำคอ ร่างใหญ่นั่งลุ้นจับใจว่ารสชาติผัดกิมจิฝีมือตนเองจะเป็นอย่างไร ร่างเล็กยิ้มอย่างพอใจและตักมันขึ้นอีกครั้ง อีกครั้ง จนหมด
“เห็นไหม .. มันไม่ได้แย่ขนาดนั้นซะหน่อย” ยุนโฮฉีกยิ้มให้ร่างเล็ก
‘ใช่ มันไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น’ จุนซูคิดในใจ
“ผมแค่หิวเลยกินมันหมดก็เท่านั้นเอง” ร่างเล็กเลี่ยงที่จะแสดงอาการใดๆ
“ โอ๊ะ อยู่เฉยๆนะ” ยุนโฮพูด พลางหยิบผ้าเช็ดหน้าสีครีมขึ้น
ร่างใหญ่บรรจงเช็ดคราบอาหารที่ติดอยู่ที่ริมฝีปากเอิบอิ่มนั้น ร่างเล็กสะดุ้งตัวเล็กน้อยเมื่อมือร่างใหญ่เข้ามาใกล้ แต่ก็ยอมให้เช็ดริมฝีปากนั้นแต่โดยดี
ตืดดด ตืดดดด ~ โทรศัพท์ร่างใหญ่สั่นขึ้น
ปาร์ค ยูชอน .. โทรเข้ารับสาย
ร่างใหญ่กดตัดสายไป
"ทำไมพี่ไม่รับสายล่ะ กดตัดเฉยเลย" ร่างเล็กเอ่ยถาม
"พี่ไม่รู้เบอร์ใครนี่ อาจจะเป็นคนโรคจิตก็ได้เลยกดตัดไป" ยุนโฮโกหกจุนซู รู้ทั้งรู้ว่านั่นคือเบอร์เพื่อนรักของเขา
"พี่ต้องไปก่อนนะ ตั้งใจเรียนล่ะน้องรัก" ยุนโฮลูบหัวร่างเล็กเบาๆก่อนจะลุกขึ้น แล้วเดินจากไป
"อ่าว แล้วกล่องข้าวเนี่ย ? โหเอ๊ยภาระฉันอีกแล้ว" จุนซูบ่นพึมพำพลางเก็บห่อข้าวปิดฝาผูกโบว์เรียบร้อยดั่งเดิม
ร่างเล็กเดินกลับไปยังชั้นเรียน เพื่อเตรียมตัวเรียนวิชาต่อไป
"มีคนมารอพบเธอน่ะ คิมจุนซู" เพื่อนคนนึงเอ่ย
"เออ รู้แล้วว่าใคร" ร่างเล็กตอบกลับไป
จุนซูคิดว่าเป็นยุนโฮเพราะว่า ยุนโฮได้ลืมกล่องข้าวไว้ที่เขา
แต่ร่างเล็กคิดผิดถนัด ที่จริงแล้วเขาคนนั้นคือ แบ ซึลกิ
"เอ่ออ สวัสดีคับ คุณแบ ซึลกิ" จุนซูอึ้งไปพักนึง เมื่อเรียกสติคืนมาได้ก็กล่าวทักทาย หญิงสาวตรงหน้า
"สวัสดีค่ะ คุณคิม จุนซู" ซึลกิ กล่าวทักทาย
"คุณรู้ได้ไงว่าผมเรียนอยู่ที่นี่" ร่างเล็กเปิดบทสนทนาขึ้น
"อ๋อ คือฉันถ่ายละครแถวๆนี้ แล้วเห็นยุนโฮเดินออกมาจากที่นี่ ก็เลยแวะถามเขาว่ามาหาใครน่ะคะ" ซึลกิ พูดอธิบายให้ร่างเล็กอย่างกระจ่างแจ้ง
"อ่อ อย่างนั้นเหรอคับ"
เขาทั้งสองพูดคุยกันได้สักพักก็ต้องแยกย้ายกันไป
กิ๊งงง ก่องงง ~
"ผมต้องไปเรียนแล้วคับ ไปก่อนนะคับพี่สาว" จุนซูโค้งคำนับหญิงสาวที่เขาเรียกว่าพี่สาวนั้น ก่อนจะรีบววิ่งกลับชั้นขึ้นไปเรียน
'แล้วนายจะได้เป็นพี่สาวฉันสมใจแน่นอน คิมจุนซู'
= = = = =
"กลับมาแล้วคร้าบบบ .. " จุนซูเปิดประตูไม้สีโอ๊คเข้ามาบริเวณบ้าน ร่างเล็กถอดรองเท้า ถุงเท้าออกก่อนจะมุ่งตรงไปยังโต๊ะทานอาหาร
"โอ๊ะ .. โน๊ตข้อความของนายนั่นนี่" จุนซูหยิบโน๊ตกระดาษสีขาวแผ่นเล็กๆขึ้นมาอ่าน
"ทำไมนายต้องประหยัดขนาดนั้นด้วยเนี่ย ต่อไปฉันจะเลี้ยงดูนายเอง หึหึ กับข้าวฉันซื้อเอาไว้อยู่ในตู้เย็น วันนี้ฉันมีงานต้องทำ กลับดึกหน่อยอย่าเพิ่งล็อคบ้านล่ะ ... พี่ยุนโฮ"
"อ่ออ รู้แล้วน่า ว่าแต่นายนั่นซื้อไรมาให้ฉันน๊า"
ว่าแล้วร่างเล็กก็เปิดตู้เย็นสีดำออก สำรวจภายในตู้เย็นนั้นว่ามีอะไรที่พี่ชายเขาซื้อไว้ให้
"โอ๊ะ น่ากินจังเลยยยย ... กินล่ะนะ" จุนซูหยิบภาชนะคล้ายชามสีดำที่ห่อฟรอยด้านบนไว้นำเข้าไปอุ่นในไมโครเวฟ
'แต่ฉันก็ชอบข้าวผัดกิมจิของพี่มากกว่า' จุนซูคิดในใจ รอยยิ้มเบิกกว้าง ดูอิ่มอกอิ่มใจอย่างบอกไม่ถูก
-
-
-
-
ตอนนี้เป็นเวลา ห้าทุ่มสิบห้านาที
ร่างเล็กเปิดทีวีดูรายการต่างๆเพื่อนเป็นการรอพี่ชายของเขา
แต่ผ่านไปหลายนาทีแล้ว ก็ยังไม่มีที่ท่าว่าจะกลับมา
"โหยยยย .. ง่วงแล้วนะ เมื่อไหร่จะกลับมาเนี่ย" จุนซูนั่งอยู่บนโซฟาสีขาวครีมๆ นอนเลื้อยไปมา
ร่างเล็กพยายามข่มตาไม่ให้เข้าสู่ห้วงนิทรา
เขาลืมไปแล้วหรืออย่างไรกับความรู้สึกเดิมๆนั้น ไม่ยอมรับความเป็นจริงนั้น
เขาไม่จำเป็นต้องนั่งรอคอยคนที่เขาไม่เคยเห็นว่าสำคัญ
เขาไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงกับความรู้สีกของคนๆนั้นถึงแม้คนๆนั้นจะรู้สึกแย่แค่ไหน
เขาไม่จำเป็นต้องใส่ใจกับคนที่เขาไม่อยากเข้าใกล้
แต่ตอนนี้ความรู้สึกนั้นอาจเปลี่ยนไป เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น
ร่างเล็กไม่เคยถามใจตัวเองเลยสักครั้ง ว่าทำไมเขาถึงต้องข่มตารอคนๆนั้น
เพื่ออะไร เพื่อจะได้เห็นหน้าก่อนเข้านอนงั้นหรือ ?
หากว่าพี่ชายของเขากลับมาแล้ว เขาจะทำอะไรได้อีก นอกจากนอนข่มตาอยู่นิ่งๆ ไม่ยอมพูดจา
มันเป็นความรู้สึกที่ประหลาดเหลือเกิน
....
แอ๊ดดดด ~
เสียงประตูดังขึ้น ร่างใหญ่ค่อยๆเปิดประตูอย่างช้าๆ
แต่ปรากฎว่า ร่างเล็กได้หลับใหลเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว ..
'ทำไมมานอนตรงนี้นะ ทีวีก็ไม่ปิด ผ้าก็ไม่ห่ม อยากเป็นไข้อีกรึไงนะ เด็กคนนี้' ยุนโฮคิดในใจพลางเดินไปที่ห้องร่างเล็กเพื่อหยิบผ้าห่ม มาห่อหุ้มกายของร่างเล็กเอาไว้
ยุนโฮเฝ้ามองร่างเล็กที่ยังคงหลับใหลอยู่บนโซฟานุ่มๆนั้นไว้ตลอด
ร่างใหญ่พอใจเสมอที่ได้เห็นร่างเล็กนอนหลับใหล เขาตกต้องมนตราอีกครั้ง
ยุนโฮนั่งจ้องมองคนที่เขารักอยู่อย่างนั้น นานหลายนาที หลายชั่วโมง
จนหลับไป หัวของเขาชนกัน ลมหายใจกระทบกับแก้มใสของร่างเล็ก มือของยุนโฮกุมมือเล็กๆของจุนซูเอาไว้ เขาหลับไปพร้อมๆกันและ ..
'เฮ้ยยยย .. ตกใจหมดเลย ทำไมเขาไม่เข้าไปนอนข้างใน' จุนซูตื่นขึ้นในกลางดึก ร่างเล็กสะดุ้งเพราะตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นพี่ชายมานอนแนบกายอยู่ข้างๆ
'แล้วฉันจะทำยังไงดี ฉันปวดฉี่แต่ลุกออกไปไม่ได้' จุนซูพยายามวางมือใหญ่นั้นลงกับโซฟานุ่มๆนั้น โดยที่เขาไม่อยากให้พี่ชายตื่นขึ้นอีกคน
"อ๊า ~ ในที่สุดก็ออกมาได้ซะที" จุนซูพูดเสียงเบา ก่อนจะย่องเข้าห้องน้ำโวยฝีเท้าที่เงียบที่สุด
'พี่ทำให้ผมอมยิ้มทุกครั้ง ที่ผมได้ใกล้พี่ แต่ผมคงต้องห้ามใจเอาไว้ เพราะคุณคือพี่ชายของผมไปเสียแล้ว' จุนซูยังคงสับสนกับความรู้สึกเขาทรุดลงกับพื้นภายในห้องน้ำนั้น
เสียงสะอื้นเบาๆ ของเขาเหมือนจะเล็ดลอดออกไปสู๋ภายนอก
"ฉันแค่อยากดูแลนายให้ดีที่สุด นายอย่ารำคาญฉันเลย ฉันแค่อยากเป็นพี่ชายของนายให้ดีเท่านั้น"
"พี่จะทำยังไงดี เพื่อที่พี่จะได้ไม่ต้องรักนายมากเกินไป"
ร่างใหญ่ยืนอยู่อีกด้านนึงของประตูห้องน้ำ เขาทรุดลงนั่งอยู่อย่างนั้นเหมือนกัน ความรู้สึกเหมือนกับว่าเขาทั้งสองนั่งพิงหลังให้กัน แต่ติดที่ผนังบางๆที่กั้นเขาทั้งสองไว้
"พี่ไม่ควรทำแบบนี้ผมผิดเอง"
'ผมผิดเองที่ปล่อยให้คุณเป็นได้แค่พี่ชาย และผมไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกแบบนี้ยังไง ผมควรทำยังไงดีคับ พี่ยุนโฮช่วยบอกผมที'
"จะยังไงก็แล้วแต่ นายต้องอยู่กับฉันตลอดไป เราจะเป็นพี่น้องรูมเมทกันแบบนี้ตลอดไป ได้ไหม"
ร่างใหญ่ถามขึ้น
"ผมไม่สัญญาหรอกนะ"
'ว่าผมจะเป็นน้องคุณได้นานแค่ไหน ผมแค่สับสนในเวลานี้เท่านั้น'
"ขอเวลาผมหน่อยนะ พี่ยุนโฮ" ร่างเล็กร้องขอผู้เป็นพี่
'ฉันก็ขอเวลา ขอเวลาให้ฉันได้พิสูจน์กับนาย นายต้องยอมรับฉันให้ได้ อดทนเอาไว้นะ'
... แค่พี่ชายคนนี้รักนายมากเหลือเกิน ...
.
.
.
TBC.
-
TALK ; เอาล่ะ จบกันทีกับตอนที่ 5 เย่ หลังจากไปทำธุระมา 1 วัน
ความรู้สึกของทั้งสองเริ่มชัดเจนขึ้น แต่ยังไงจุนซูก็ยังคงสับสนอยู่ดี
เมื่อไหร่จะบอกกันไปตรงๆซะทีเนอะ น้องยังคงรับความจิงไม่ได้ว่าได้รักพี่หมีของเราไปแล้ว !
อีกฝ่ายหนึ่งก็ยังเดาไม่ถูกเหมือนกันเนอะ ว่าเจ๊แบ จะคิดแผนอะไรอีก
แล้ว ยุนโฮตัดขาดกับ ยูชอนไปแล้วหรือ ก็คอยติดตามกัน
ยิ่งเขียนเรื่องนี้ ยิ่งสนุกไปเรื่อยๆ
เฮ้อออ.. ยังไม่ได้ฤกษ์แต่ง Two Hearts เลย T^T
ขอข้อติ-ชม เหมียนนนเดิม !!
คอมเม้นเยอะ ๆๆ นะค๊า
อ่านไปก็มีความสุขดีคะ เป็นกำลังใจให้คนแต่งต่อไป
เพราะตอนนี้เหี่ยวเฉาเหลือเกิน =[]=
ไปล๊าคะ บายยยย ,, *